Ukraina – konfrontacja z Rosją na własne życzenie! (3)

Okazuje się, że współpraca Washingtonu z Kijowem była ściślejsza niż się wydawało. USA pomagały obrońcom danymi wywiadowczymi, planistycznymi czy technologicznie. Ale, jak podkreśla NYT, prawdziwa skala tej współpracy była niewidoczna. W celu pomocy Ukrainie we wzmocnieniu swojej armii miała zostać zainicjowana operacja Task Force Dragon. Tajne centrum tego partnerstwa znajdowało się w garnizonie wojsk amerykańskich w Wiesbaden w Niemczech. Każdego ranka amerykańscy i ukraińscy oficerowie mieli uzgadniać cele wojskowe. Gazeta pisze, iż amerykańskie i europejskie wywiady zbierały zdjęcia satelitarne, przechwytywały rozmowy radiowe i przechwycone komunikaty. Następnie w ramach Task Force Dragon Amerykanie przekazywali ukraińskiemu wojsku współrzędne, aby trafiało w cele.

Amerykańskie dane wywiadowcze oraz amerykański sprzęt artyleryjski wydatnie pomogły Ukraińcom zwłaszcza w pierwszym roku wojny, jak np. zestawy HIMARS, na których użycie Rosja wydawała się początkowo zupełnie nieprzygotowana. Trafienia HIMARS-ów spowodowały szybki wzrost strat wśród Rosjan, co pomogło Ukraińcom przeprowadzić udane kontrofensywy w 2022 roku (obwód charkowski, obwód chersoński). Nowojorska gazeta pisze, że w końcu 2022 roku Ukraińcy mieli wręcz przewagę nad Rosjanami. O ile ukraińskie kontrofensywy w 2022 roku były bardzo udane, to kontrofensywa w 2023 roku była porażką. Z informacji ujawnionych przez NYT wynika, iż plan tej kontrofensywy został wypracowany i przyjęty w Wiesbaden wspólnie przez amerykańskich i ukraińskich wojskowych. Jednak inaczej niż przy wcześniejszych kontrofensywach, natrafił na mur ukraińskiej polityki. Najważniejszym punktem tego planu, jak czytamy, był atak na południe, na kierunku okupowanego Melitopola, co pozwoliłoby na odcięcie rosyjskich linii zaopatrzenia. Ówczesny dowódca Sił Zbrojnych Ukrainy, gen. Wałerij Załużny popierał ten plan. Ale inny plan miał ówczesny dowódca wojsk lądowych, gen. Ołeksandr Syrski, który – jak wiadomo – potem zastąpił Załużnego. Syrski chciał uderzyć w okupantów w Bachmucie, w Donbassie… Jak się okazało, prezydent Ukrainy, Wołodymyr Zełenski poparł Syrskiego. To spowodowało, że rozdzielono siły i środki na dwa kierunki zamiast jednego.

X X X

Kanada

Ważnym dostawcą pomocy wojskowej dla Ukrainy jest Kanada. Zimą 2014 roku Kanada skierowała swoich pierwszych instruktorów do szkolenia Straży Granicznej Ukrainy. Do momentu inwazji Rosji na Ukrainę w lutym 2022 roku wsparcie wojskowe było udzielane Ukrainie głównie w ramach operacji UNIFIER, ustanowionej we wrześniu 2015 roku jako odpowiedź na prośby ukraińskiego rządu. Operacja UNIFIER jest misją kanadyjskich sił zbrojnych, mającą na celu pomoc w szkoleniu ukraińskich sił bezpieczeństwa. Kanada koordynowała swoje wysiłki z USA i innymi krajami, które wspierały Ukrainę pod egidą Międzynarodowej Wspólnej Komisji ds. Współpracy Wojskowej i Reformy Obronnej. Od 1993 roku do chwili obecnej w ramach programu przeszkolenie przeszło ponad 2,5 tys. personelu wojskowego.

Wielka Brytania

Pomoc wojskowa Wielkiej Brytanii dla Kijowa trwa od chwili uzyskania niepodległości przez Ukrainę w 1991 roku. Współpraca ta rozpoczęła się od pomocy przy przekazaniu przez Ukrainę odziedziczonego po ZSRR arsenału nuklearnego. W związku z aspiracjami Ukrainy przystąpienia zarówno do UE, jak i do NATO, początkowo brytyjska pomoc wojskowa w dużej mierze była skoncentrowana na reformie ukraińskiego systemu obronnego, planowaniu obronnym i budowaniu zdolności. Od 2009 roku trwa pomoc wojskowa o charakterze finansowo-rzeczowym.

Brytyjskie wsparcie w latach 2009–2014 polegało na rozwijaniu systemów dowodzenia i łączności, prowadzeniu wspólnych szkoleń oraz walce z korupcją. Kwota o jakiej mówimy, sięgnęła 3,8 mln GBP.

W październiku 2014 roku Londyn ogłosił, jako odpowiedź na kryzys, związany z proklamowaniem separatystycznych republik – Ługańskiej i Donieckiej oraz z walkami zbrojnymi na ich obszarze, że na wniosek rządu Ukrainy dwustronna pomoc wojskowa zostanie rozszerzona i obejmie dostawę pakietu nieśmiercionośnego sprzętu wojskowego; noktowizyjnych monookularów nahełmowych, hełmów MK 6, odbiorników nawigacji satelitarnej, wojskowych laptopów oraz pakietów pierwszej pomocy medycznej. Koszt tego pakietu wyceniono na 850 tys. GBP. W listopadzie 2015 roku Brytyjczycy poinformowali o przyznaniu trzeciego pakietu o wartości 971 tys. GBP na zakup namiotów, systemów grzewczych oraz zestawów ciepłej odzieży. Pierwsza grupa instruktorów pojawiła się na Ukrainie w lutym 2015 roku. Początkowo personel misji, liczący 75 wojskowych, skupiał się na szkoleniu medycznym, logistycznym, ogólnych umiejętnościach piechoty i budowaniu zdolności wywiadowczych. Pod koniec 2021 roku misja liczyła około stu brytyjskich instruktorów, a pakiet szkoleniowy dla ukraińskich sił zbrojnych został poszerzony i obejmował dodatkowe szkolenie w zakresie umiejętności medycznych, piechoty i przetrwania, przeciwdziałania improwizowanym urządzeniom wybuchowym, a także szkolenie, dotyczące działań obronnych w terenie zabudowanym, planowanie operacyjne, szkolenie inżynieryjno-saperskie oraz odpieranie ataków snajperów. Do września 2020 roku brytyjskie ministerstwo obrony potwierdziło, iż brytyjscy wojskowi od początku operacji Orbital przeszkolili ponad 20 tys. personelu ukraińskich sił zbrojnych. (Cdn.)

Roman Boryczko,

maj 2026