A na drzewach zamiast liści wisieli indonezyjscy komuniści! (2)

21/10/23 ... 0 Comments Augusto Pinochet, Dżakarta, Gestapu = G30S/PKI, Harry Tian Silalahi, Indonezja, Jednostka Parakomandosów Armii (RPKAD), Nahdlatul Ulama (NU), Partai Nasional Indonesia (PNI – Indonezyjska Partia Nacjonalistyczna), PMKRI (Persatuan Mahasiswa Katolik Republik Indonesia), prefigurator, Roman Boryczko, Sarwo Edhie, Suharto441 Views

By przeciwstawić się wpływom globalistów, w roku 1957 Indonezja zwraca się do ZSRR o zakup uzbrojenia. W tym czasie pogorszył się stan zdrowia prezydenta, lekarze postawili diagnozę choroby nerek. W nocy 30. września 1965 sześciu czołowych generałów o poglądach antykomunistycznych zostało zabitych.

W ciągu krótkiego czasu stosunkowo nieznana postać wojskowa, Suharto, przeskoczył hierarchię dowodzenia. Suharto studiował w holenderskiej akademii wojskowej a w czasie II wojny światowej dowodził batalionem, wspierającym wojska okupanta – Japonii. W 1960 został zastępcą szefa Sztabu Generalnego, dwa lata później generałem brygady. Suharto należał do prawicy indonezyjskiej, był ściśle powiązany z wywiadem USA. W latach 65-66 stopniowo odsuwał niewygodnego przeciwnika politycznego od władzy a w kraju rozpoczęła się era junty wojskowej. Suharto zarówno był prefiguratorem, jak i przetrwał swojego chilijskiego odpowiednika, Augusto Pinocheta.

Krąg funkcjonariuszy wokół Suharto natychmiast podburzył opinię publiczną przeciwko PKI, twierdząc, że istnieje masowy spisek, który nazwali Gestapu lub G30S/PKI (skrót od Ruch 30. września/PKI), ostrzegali przed bezpośrednim zagrożeniem ogólnokrajowym powstaniem komunistycznym. Na rozkaz Dżakarty dowódcy regionalni rozpoczęli kampanię mordowania przeciwników politycznych.

Zwolennicy powszechnego zabijania ludzi lewicy bez konsekwencji prawnych

Armia indonezyjska kierowała zabójstwami przy różnym stopniu pomocy grup religijnych i innych wrogów komunistów z PKI. Celem ataków byli członkowie PKI i stowarzyszonych z nią organizacji, wojskowi sympatyzujący z PKI oraz zwolennicy Sukarno. Obszarami najintensywniejszego konfliktu były często te, w których PKI miała silne wpływy polityczne, np. Solo, gdzie burmistrz pochodził z PKI. Przemoc obejmowała cały archipelag, ale była szczególnie intensywna na Jawie, Bali i Sumatrze, gdzie PKI cieszyła się większym zainteresowaniem. Większość zabójstw miała miejsce pomiędzy październikiem 1965 r. a marcem 1966 r. Zabójstwa miały podłoże polityczne, a także powiązane interesy ekonomiczne. W następstwie, gdy odwoływany prezydent Sukarno odmówił wprowadzenia zakazu i delegalizacji PKI, Suharto wysłał Jednostkę Parakomandosów Armii (RPKAD) pod dowództwem Sarwo Edhie na Jawę Środkową, a następnie na Bali, aby rozpoczęła zabijanie komunistów w okręgach tych dwóch prowincji. W większości przypadków zabójstwa rozpoczęły się wraz z przybyciem sił RPKAD lub gdy lokalni przywódcy wojskowi oświadczyli, że sankcjonują zabijanie komunistów. W niektórych regionach jednostki wojskowe odegrały główną rolę w zabójstwach, ale często polegały na lokalnej milicji, gangsterach, bandytach, mętach społecznych. Armia o orientacji prawicowej i wspierana przez USA odegrała także kluczową rolę w rekrutacji, uzbrojeniu i szkoleniu jednostek milicji do dokonywania zabójstw. Te jednostki milicji rekrutowały się głównie z Ansor, młodzieżowego skrzydła największej organizacji islamskiej w Indonezji, Nahdlatul Ulama (NU – co oznacza przebudzenie ulama, czyli uczonego religijnego).

Armia prawdopodobnie zwróciła się do NU ze względu na rozległe sieci kontaktów w społecznościach wiejskich i poprosiła o zademonstrowane zaangażowania na rzecz przeciwstawienia się komunistom. Banser (Barisan Serbaguna lub Brygada Wielozadaniowa) to kolejna milicja islamska, wynajęta do rozprawienia się z PKI. Przed próbą zamachu stanu w 1965 r. członkowie Banser starli się fizycznie z członkami Indonezyjskiego Związku Rolników, stowarzyszonego z PKI, gdy próbowali oni przejąć ziemie, należące do islamskich szkół z internatem, w ramach szerszego programu reformy rolnej. W tych starciach Banser zwykle zwyciężał. Nahdlatul Ulama nie była jedyną organizacją cywilną, wspierającą zabójstwa. Druga co do wielkości organizacja islamska, Muhammadiyah, również zapewniła szybkie wsparcie dla zmiażdżenia PKI, a niektórzy przywódcy uznali to za obowiązek religijny.

Partia Katolicka była podobnie stanowczo antykomunistyczna ze względu na postrzegane zagrożenie, jakie PKI stanowiła dla religii. Sekretarz generalny Partii Katolickiej, Harry Tian Silalahi, był kluczowym założycielem KAP-Gestapu (Frontu Akcji na rzecz Zmiażdżenia Ruchu 30. Września). Pomógł zmobilizować młodzież z PMKRI (Persatuan Mahasiswa Katolik Republik Indonesia), aby połączyła się z Ansorem we Front Akcji w celu ataku na siedzibę PKI w Dżakarcie 8. października 1965 r. W przemocy uczestniczyły także bojówki, przyłączone do partii niereligijnych, takich jak Partai Nasional Indonesia (PNI – Indonezyjska Partia Nacjonalistyczna). Na Bali kluczową rolę odegrała stowarzyszona z PNI grupa strażników Tameng Marhaen. (Cdn.)