Sesja plenarna Międzynarodowego Forum Ekonomicznego w Petersburgu. Całe przemówienie Prezydenta Rosji, Władimira Władimirowicza Putina
Władimir Putin: Dzień dobry, drodzy przyjaciele i koledzy! Panie i Panowie!
Jest mi niezmiernie miło powitać w Rosji głowy państw, rządów oraz wszystkich uczestników Międzynarodowego Forum Ekonomicznego w Petersburgu. Jesteśmy wdzięczni naszym gościom za uwagę i przyjazne nastawienie do Rosji, za chęć wspólnej pracy i współpracy biznesowej, której podstawą – liderzy biznesu dobrze o tym wiedzą – jest zawsze pragmatyzm, zrozumienie wzajemnych interesów i oczywiście zaufanie względem siebie, bezpośredniość i jasność stanowisk.
Chciałbym wykorzystać platformę Forum Ekonomicznego w Petersburgu, aby nie tylko porozmawiać o celach i zadaniach, jakie sobie w Rosji stawiamy, ale także o tym, jak kształtują się nasze poglądy na temat stanu światowego systemu gospodarczego. Dla nas to nie jest abstrakcyjna rozmowa, nie na abstrakcyjny temat. Rozwoju Rosji, po prostu ze względu na jej skalę, historię, kulturę, potencjał ludzki i możliwości gospodarcze, nie można budować poza kontekstem globalnym, bez skorelowania agend wewnętrznych, narodowych i światowych.
Jaki jest stan rzeczy dzisiaj, jak my, przynajmniej w Rosji, to oceniamy.
Formalnie ostatni wzrost gospodarki światowej i w zasadzie mam nadzieję, że dzisiaj o tym porozmawiamy, bo mamy forum gospodarcze, więc formalnie wzrost gospodarki światowej charakteryzuje się wartościami pozytywnymi. W latach 2011–2017 wzrost wynosił średnio 2,8 procent rocznie. W ostatnich latach – nieco ponad trzy procent. Jednak naszym zdaniem, podobnie jak głos innych przywódców państw, wszyscy musimy szczerze przyznać: pomimo wspomnianego wzrostu, dotychczasowy model stosunków gospodarczych niestety nadal znajduje się w kryzysie. A ten kryzys ma charakter kompleksowy. Problemy w tym zakresie narastały i mnożyły się przez ostatnie dziesięciolecia. Są poważniejsze i na większą skalę, niż wydawało się wcześniej.
Po zakończeniu zimnej wojny i włączeniu nowych rynków w proces globalizacji, architektura gospodarki światowej zmieniła się radykalnie. Dominujący model rozwoju, oparty na tradycji zachodniej, tzw. liberalnej, nazwijmy ją umownie euroatlantycką, zaczął pretendować do roli nie tylko globalnej, ale uniwersalnej.
Głównym motorem obecnego modelu globalizacji jest handel światowy. Jego wzrost w latach 1991–2007 był ponad dwukrotnie większy od tempa wzrostu światowego PKB. Jest to zrozumiałe, otworzyły się nowe rynki w byłym Związku Radzieckim, w całej Europie Wschodniej i towary napływały na te rynki. Ale ten okres, według standardów historycznych, okazał się stosunkowo krótkotrwały.
Nastąpił globalny kryzys lat 2008–2009, który nie tylko pogłębił i wydobył na powierzchnię nierównowagę we wzajemnych relacjach, ale także pokazał, że mechanizm światowego wzrostu zaczyna słabnąć. Oczywiście społeczność światowa przeprowadziła następnie poważną pracę nad błędami. Jeśli jednak stanąć twarzą w twarz z prawdą, zabrakło woli, a może i odwagi, aby w pełni zrozumieć, co się dzieje i wyciągnąć odpowiednie wnioski. Przeważyło podejście uproszczone: mówią, że sam globalny model rozwoju jest całkiem sprawny, w zasadzie nic nie trzeba zmieniać, wystarczy wyeliminować objawy i częściowo skoordynować zasady i instytucje światowej gospodarki i finansów, a wszystko będzie dobrze. Było wtedy wiele nadziei i pozytywnych oczekiwań, ale szybko się rozwiały. Polityka „luzowania ilościowego” i inne podjęte działania nie rozwiązały w istocie problemów, a jedynie wypchnęły je w przyszłość. Wiem, że tutaj, na różnych forach, toczyły się dyskusje na temat tego tzw. „luzowania ilościowego” i tak dalej. W rosyjskim kierownictwie, zarówno na platformach rządowych, jak i w Administracji Prezydenta, stale dyskutujemy i spieramy się na te tematy. (Cdn.)
Tłum. Roman Boryczko,
czerwiec 2024
