Palestyńczycy od dziecka „niszczą Izrael”. Być może w fanatyzmie, nienawiści niszczą też samych siebie… (4)
W odcinku 204. Nahoul odwiedza ZOO, w którym po raz pierwszy ujawniają się znamiona jego okrucieństwa. Nahoul stwierdza: „Koty tutaj śpią – biedne, nieszczęsne, uwięzione koty. Mam ochotę je znęcać się. Ten kot śpi. Mam ochotę go zaatakować”. Następnie Nahoul łapie koty za ogony i rzuca nimi po klatce. Gospodyni programu, Saraa, później beszta go za to. W lutym 2008 roku ujawniono, że Nahoul jest bardzo chory i potrzebuje operacji. Chociaż Nahoul i jego rodzice udali się do Al-Arisz, nie mogli opuścić Gazy i udać się do Egiptu w celu leczenia. Nahoul umiera „śmiercią męczeńską”. Nahoula na stanowisku współgospodarza zastępuje Assoud, jego króliczy brat.
Assoud, postać przypominająca Królika Bugsa lub Królika Rogera, której imię oznacza lwa, została wprowadzona po śmierci jego brata, poprzedniego współgospodarza, Nahoula, zmarłego z powodu choroby. Wyjaśniając, dlaczego nazywa się go Assoud (Lew), choć bardziej odpowiedni byłby Arnoub (Królik), Assoud wyjaśnia, że „Królik to określenie złego człowieka i tchórza. A ja, Assoud, wykończę Żydów i zjem ich.”
Przed śmiercią Nahoula Assoud mieszkał w Libanie; postanowił „wrócić do ojczyzny i ją wyzwolić”. Na łożu śmierci instruuje palestyńskie dzieci, że muszą walczyć i umrzeć, aby wyzwolić Hajfę, Tel Aviv i inne izraelskie miasta. W odcinku z 2. stycznia 2009 r. pokazano Assouda, umierającego w szpitalu w Gazie po obrażeniach, odniesionych w izraelskim ataku.
Nassur, niedźwiedź brunatny, jest ostatnim współgospodarzem Tomorrow’s Pioneers. Twierdzi, że przybył do Strefy Gazy, aby zostać jednym z mudżahedinów i bronić dzieci w Palestynie (chociaż przedstawia dowody, iż mógł pochodzić z Iranu). W związku z tym w swoim debiutanckim odcinku z 13. lutego 2009 r. przyrzekł, że „dołączy do Brygad Izz al-Din al-Kassam, gdzie jego działalność będzie obejmować takie rzeczy, jak „prowadzenie dżihadu” i „noszenie pistoletu”. Przeżyje w finale serialu.
Popularnym dziś miejscem rekrutacji i szerzenia propagandy jest oczywiście Internet. Przykład stanowić mogą chociażby strony internetowe Hamasu czy Al-Fatah, Państwo Islamskie właściwie wyrosło z Internetu, zawierającego treści zachęcające najmłodszych do zostania terrorystami, czy oddania swojego cennego życia dla wyższej sprawy (mówimy tu o sprawach dorosłych), które dzieci niespecjalnie rozumieją. Coraz częściej w Internecie pojawiają się również kreskówki, zawierające przesłanie głębsze aniżeli tylko nienawiść do Izraela. Kreują one konkretne wzorce zachowań i postaw.
Jedną z takich kreskówek jest historia o małej Gazie, która wiodła szczęśliwe, dostatnie życie u boku rodziców. Wszystko zmienia się w momencie, gdy dziewczynka zostaje sierotą. Historia powoduje wzruszenie – kto bowiem nie współczuje biednej, samotnej dziewczynce? Owa dziewczynka, symbolizująca los Palestyńczyków, straciła rodziców w wyniku ataku wroga. Autorzy kreskówki wysyłają wyraźną wiadomość: Gaza płacze, ale jest silna, a ponadto wie, jak dalej postąpić: wziąć odwet na oprawcach, co ma symbolizować kamień, ściskany w dłoni dziewczynki. Do tego obrazu wprowadzono jeszcze jeden istotny aspekt, bowiem cała opowieść jest wyśpiewana w sposób melodyjny, szybko wpadający w ucho. To ułatwia przyswojenie treści, które chcą przekazać terroryści.
Jeśli dziecko zostanie wybrane na szahida i poniesie męczeńską śmierć, stanowi to powód do dumy dla rodziny. Rodzice odbierają gratulacje i często gratyfikację pieniężną od starszyzny religijnej i organizacji terrorystycznej za męczeńską śmierć dziecka, mówią o tym z radością, a nawet hucznie świętują. Rola rodziców w społeczeństwie ciągłej walki to wychowywanie kolejnych rekrutów na śmierć. Matki uważają, że ich obowiązkiem wobec społeczeństwa jest wychowanie dzieci w duchu walki z niewiernymi. Organizacje terrorystyczne budują swój pozytywny wizerunek poprzez prowadzenie działalności społecznej i humanitarnej, finansują system opieki społecznej oraz zdrowotnej. Programy socjalne i pomoc zdrowotna wędruje do uchodźców palestyńskich w innych krajach; w ten sposób terroryści odwracają uwagę od negatywnych skutków zamachów i wzbudzają pozytywne skojarzenia w społeczeństwie owych uchodźców. To zamknięty krąg niemożności wygranej, ale otwarte pole do szerzenia strachu i nienawiści właściwie w nieskończoność obustronnych relacji muzułmańsko – żydowskich.
X X X
Hierarchowie i przywódcy religijni (szczególnie religii nawołujących do „obrony wiary”, „walki o…”, „śmierci za wyższą sprawę”) doskonale wiedzą, czym jest indoktrynacja nienawiścią i śmiercią od najmłodszych lat. Indoktrynowany od wczesnego dzieciństwa człowiek nie potrafi wyobrazić sobie świata w innych barwach. On nie potrafi już żyć bez schematów myślowych, wpajanych mu długie lata. Jego obroną jest negacja faktów a następnie agresja. Można od najmłodszych lat uczyć dzieci logicznego myślenia, przekazywać wiedzę i upowszechniać dostęp do wiedzy. Wiedza i intelekt to najwięksi wrogowie religii. Według mojej opinii jeśli mamy potrzebę przy próbie ostatecznej, beznadziejnej obrony w mniejszości, pobici w walce błagać o cud i swe serca kierować do Absolutu – to kierujmy te słowa boleści i nadziei do naszej duszy, naszych czystych pragnień. Nie oddawajmy przyszłości politykom, choćby tym religijnym – w sutannach, którzy przecież wszędzie są/lub muszą być częścią władzy.
Ateiści w opozycji do umiłowania w wierze zamknęli swe umysły w antyreligijnym schemacie. Teizm i ateizm dwie strony tego samego medalu – pojęciowych schematów. Smutnym byłoby zamienić fanatyków religijnych na skorumpowanych polityków i technokratycznych władców funduszy, zainteresowanych jedynie bożkami mamony i władzy, albo tych ateistów, którzy przywiązani są do idei obiektywności ludzkiej percepcji jako ostatecznej prawdy. Kluczem jest zaś to, iż nie wiesz, czym jest to, poprzez co poznajesz świat i to ty, twoja wspólnota możecie uniwersalnie wydać osąd – czym jest dla was dobro, co zaś jest nie do przyjęcia! W dzieciach nadzieja – a my dorośli jesteśmy za to odpowiedzialni. Jeśli przychodzimy obojętnie, gdy naruszany jest interes dziecka, kimże jesteśmy?
Roman Boryczko,
maj 2024
