Projekt DEFUSE (3)

Rola Anderson w DEFUSE polegała na testowaniu szczepionek wirusowych na „dziko schwytanych do niewoli” chińskich podkowcach w WIV. Można zatem założyć, że to ona byłaby odpowiedzialna za testowanie samorozprzestrzeniającej się szczepionki wirusowej Munstera na tych samych chińskich nietoperzach. To by wyjaśniało, w jaki sposób wirus dostał się do Wuhan.

Wyjaśniałoby to, innymi słowy, w jaki sposób niezakaźna szczepionka wirusowa zaprojektowana przez Ralpha Barica z UNC, zgodnie z propozycją DEFUSE stała się wirusem zaraźliwym i wylądowała na wolności w Wuhan. Mianowicie, ponieważ uciekła poprzez zakażenie, nabyte w laboratorium podczas testowania przez Anderson na chińskich podkowcach w jej laboratorium WIV BSL4, a sama Dani lub jej współpracownik byli pacjentami zero.

Co prawda, nie mamy na to bezpośrednich dowodów – nie mamy bezpośrednich dowodów na to, że szczepionka przeciw wirusowi Munster-Baric SARS-2 była testowana na chińskich nietoperzach w WIV w 2019 r., ani że dr Anderson lub jej współpracownik zostali nią zakażeni w laboratorium. Istnieje jednak mnóstwo dowodów, które wskazują na to jako prawdopodobny scenariusz.

Wiemy na przykład, iż zarówno Baric jak i Munster proponowali szczepienie nietoperzy chińskich przy użyciu zmodyfikowanego wirusa, opartego na SARS, z wstawionym miejscem rozszczepienia furiny w celu zwiększenia zakaźności. Wiemy, że propozycja PREEMPT Munstera, w której szczepionka wirusowa miała się rozprzestrzeniać sama, wygrała finansowanie DARPA, pokonując propozycję DEFUSE Barica, dotyczącą szczepionki wirusowej nierozprzestrzeniającej się samoistnie, a w 2019 r. oba zespoły zostały połączone w ramach dotacji w wysokości 82 milionów dolarów z NIAID Fauciego.

Wiemy, iż SARS-CoV-2 łatwo przenosi się u zwierząt laboratoryjnych, znalezionych w laboratorium Rocky Mountain u Munstera, ale nie u zwierząt laboratoryjnych, znalezionych w WIV. Z tego możemy dalej wnioskować, że eksperyment dr Anderson, mający na celu zarażenie nietoperzy podkowców chińskich nowym wirusem w WIV prawdopodobnie się nie powiódł. Być może dlatego badaczka opuściła Wuhan pod koniec listopada, kiedy upływał termin „oceny merytorycznej” CREID.

Wiemy również, na podstawie danych z mediów społecznościowych, iż miejsce, w którym Dani i jej koledzy mieszkali w centrum Wuhan, było wczesnym epicentrum epidemii SARS-CoV-2.

Wygląda również na to, iż przełożony Dani, prof. Wang Linfa, mógł szybko zdać sobie sprawę, że SARS-CoV-2 był jednym z jego wirusów. To wyjaśniałoby, dlaczego zrezygnował ze stanowiska dyrektora programu chorób zakaźnych w Duke, które piastował przez prawie dekadę, tego samego dnia, w którym opublikowano genom, 10. stycznia 2020 r. Powód jego nagłej rezygnacji nigdy nie został ujawniony.

Cztery dni wcześniej Linfa powiedział New York Times, iż jest sfrustrowany tym, że naukowcy w Chinach nie mogli z nim rozmawiać na temat epidemii. Ostrzegł przed paniką, argumentując, iż wirus prawdopodobnie nie rozprzestrzenia się między ludźmi, ponieważ pracownicy służby zdrowia nie zarazili się tą chorobą. Ale czy prywatnie martwił się, że pochodzi z jego laboratorium – czy dlatego natychmiast zrezygnował, gdy opublikowano genom? Trudno zrozumieć, co innego mogło skłonić go do tak nagłego odejścia w tym momencie, a brak wyjaśnień potęguje podejrzenia. Później nazwał 10. stycznia „najważniejszym dniem w wybuchu epidemii Covid-19”, ponieważ wtedy opublikowano genom.

Jeśli Linfa przewidywał złe wieści, mogło to być spowodowane tym, że on i Dani wiedzieli o wycieku w momencie jego wystąpienia. Analiza zapisów połączeń telefonicznych ujawniła wyraźne zamknięcie laboratorium BSL4 dr Anderson między 7. a 24. października 2019 r. (zidentyfikowano to na podstawie braku korzystania z telefonów komórkowych w pobliżu). Nic więcej nie wyszło na jaw na temat tego incydentu i tego, co za nim stało, ale jeśli faktycznie oznacza to zakażenie, nabyte w laboratorium, o którym Anderson i Linfa (oraz prawdopodobnie inni) wiedzieli, to wiele by to wyjaśniło. (Cdn.)

Za: The Daily Sceptic

Tłum. Andrzej Filus

Na zdjęciu: prof. Wang Linfa