Mefedron = śmierć! (3)

Na podstawie licznych badań i badań przesiewowych wpływu narkotyków na organizm ludzki, działanie mefedronu przypomina działanie amfetaminy, 3-4-metylenodioksymetamfetaminy, MDMA, metamfetaminy i kokainy. Średnie dawki mefedronu powodują: działanie przeciwdepresyjne i wzrost nastroju przechodzący w euforię. Zwiększając dawkę lub po wielokrotnym zażyciu mefedron może powodować wzrost euforii, co zwiększa chęć szukania towarzystwa, relaksu, empatii, chęć bycia w centrum uwagi, brak barier seksualnych, zaburzenia kontroli własnego zachowania przy wzmożonym libido i aktywności seksualnej, zaburzenia snu i zmniejszony apetyt. Na tle euforii wzrasta wrażliwość na światło, dźwięk, wrażenia dotykowe i koncentrację.

Mefedron to narkotyk, którego produkcja jest zabroniona na całym świecie, wytwarzany przez „tajne” laboratoria na całym świecie. „Najczystszy” lek występuje w postaci białego proszku. Najczęściej we wczesnych stadiach uzależnienia mefedron zażywa się drogą pokarmową, „zwijając” go w formie kulki w bibułkę. Kolejną, najczęstszą metodą stosowania jest podanie donosowe (wdychanie leku przez nos). Jeżeli pacjent stosuje go przez dłuższy czas, najbardziej prawdopodobną metodą stosowania jest podanie dożylne. Ta metoda stosowania powoduje chemiczne oparzenie żył – „ścieżki narkomanów”, dlatego pacjenci zaczynają stosować je domięśniowo. Metoda ta jest niebezpieczna ze względu na częste ropnie i w efekcie posocznicę (zakażenie krwi). W skrajnych sytuacjach, gdy wszystkie metody stosowania zostaną „wyczerpane”, narkomani mogą kontynuować stosowanie doodbytnicze (stosowanie poprzez umieszczenie leku w odbytnicy).

Mefedron zaliczany jest do „narkotyków klubowych” lub nazywany jest także „narkotykiem rekreacyjnym”, tj. narkotykiem, stosowanym na imprezach, w nocnych klubach, na imprezach rave, na festiwalach muzycznych (muzyka rockowa, muzyka elektroniczna). Ponieważ mefedron jest produkowany w tajnych laboratoriach w niehigienicznych warunkach, jego użycie często prowadzi do zatruć i zatrucia krwi. Ponadto podczas dystrybucji leku jest on również rozcieńczany różnymi substancjami, które również powodują zatrucie. Nasilenie niepożądanych skutków ubocznych zażywania mefedronu obserwuje się zwłaszcza w końcowym etapie jego działania (tzw. zjazd), a im większe dawki są przyjmowane, tym objawy stają się silniejsze. Skąd wynikają te skutki uboczne?

Oprócz samego mechanizmu działania mefedronu, warto wspomnieć, że jego metabolity również wykazują działanie toksyczne. Działanie to wzmaga mieszanie mefedronu z alkoholem lub innymi produktami o działaniu silnie stymulującym. Z tego względu mefedron uznaje się za niezwykle niebezpieczny, a granice między dawką bezpieczną a śmiertelną są tak naprawdę trudne do określenia. Nawet niewielkie przedawkowanie mefedronu może więc stanowić bezpośrednie zagrożenie życia. Mefedron wywołuje zniekształcenia w polu widzenia i odkleja cię od rzeczywistości. Mefedron (4-MMC) był legalny w latach 2009-2010, był nowym, rewolucyjnym „dopalaczem”. Sam fakt istnienia takowych jest podyktowany polityką antynarkotykową. 4-MMC w swojej pierwotnej formie wykazywał działanie, będące czymś na pograniczu kokainy a MDMA. Po delegalizacji mefedronu w 2010 roku powstawały jego kolejne zamienniki (analogi). Im nowsze, tym bardziej szkodliwe i zawierające coraz to bardziej neurotoksyczne prekursory (np. obecny „mefedron”, który w rzeczywistości nim nawet nie jest, zawiera chlor, substancję żrącą). Od sierpnia 2018 roku wszystkie nowe substancje psychoaktywne (dopalacze) są wrzucone do jednego wora i kara za każdy następny zamiennik jest adekwatna do tego, czego zamiennikiem miałaby być dana substancja (np. za syntetyczną marihuanę idzie się siedzieć tak jak za naturalną).

Oznaki uzależnienia między innymi od mefedronu: głównymi objawami narkomana są zaburzenia zachowania w postaci absencji w szkole, pracy, nieadekwatnych reakcji z wahaniami nastroju od podekscytowania do nagłej euforii i agresji. Osoba uzależniona wydaje dużą ilość gotówki, ma nowych znajomych, mówi slangiem, na ciele mogą pojawić się ślady dożylnego podania leku – „ślady narkomanów”, ślady „przypalonego ubrania” po spadającym papierosie itp. U człowieka uzależnionego występuje bezsenność i brak potrzeby jedzenia, rozszerzone źrenice, zaniki pamięci krótkotrwałej, zaburzenia koordynacji i koncentracji, Nałogowiec w początkowej fazie skutecznie ukrywa zażywanie mefedronu, jednak jego zachowanie i zmiany w wyglądzie szybko ujawniają uzależnienie od narkotyku.

Mefedron powstrzymuje apetyt, składniki odżywcze przestają dostawać się do organizmu, a narządy wewnętrzne zaczynają pracować z całych sił. Narkoman nagle traci na wadze. W ciągu kilku miesięcy możliwa jest utrata nawet 10 kg. Takie leki psychotropowe są wydalane przez nerki i układ moczowy. Po pierwszym zastosowaniu leku jego ślady pozostają w organizmie przez 2 dni. Po drugim – około 2 tygodnie i przez cały ten czas substancja wywiera negatywny wpływ na cały organizm. Po pierwszym zastosowaniu leku substancje utrzymują się we krwi do 2 dni. Dlatego też w tym czasie należy wykonać badania laboratoryjne, jeśli podejrzewa się zażywanie narkotyków. Regularne przyjmowanie leku lub jego sporadyczne zażywanie utrzymuje go we krwi przez 2 do 3 tygodni od momentu ostatniego zażycia. Narkoman zaczyna wydawać dużo pieniędzy. Pojawia się specyficzny slang narkomanów: „proszek”, „odstawienie”, „bezcielesny” itp. Pojawia się też odpowiedni krąg przyjaciół o zachowaniach przestępczych.

Niebezpieczeństwo związane ze sposobami zażywania i główne przyczyny przedawkowania mefedronu. Do przedawkowania może dojść w dowolnym momencie, nawet podczas pierwszego użycia. Jest to spowodowane niekontrolowaną dawką, reakcją patologiczną (alergia, arytmia serca aż do zatrzymania akcji serca, zatrzymanie oddechu itp.), zanieczyszczeniami dodawanymi do leków i innymi przyczynami. Dla każdego pacjenta sposób stosowania ma swoją własną dawkę śmiertelną, wynikającą z zażywania mefedronu. Zazwyczaj za dawkę śmiertelną uważa się 250-300 mg.  Działanie mefedronu można zatrzymać jedynie poprzez detoksykację i awaryjną plazmaferezę (zabieg, polegający na pobraniu od dawcy jedynie płynnej części krwi, zwanej osoczem. Oprócz wody, która jest głównym składnikiem osocza (90%), zawiera ono również związki organiczne i nieorganiczne, takie jak białka (albuminy, globuliny, fibrynogen), kwasy tłuszczowe, glukozę, witaminy i sole mineralne) lub hemosorpcję (inwazyjna metoda oczyszczania krwi, procedura wymaga specjalnego urządzenia. Składa się z systemu rurek, pompki oraz hermetycznego pojemnika na sorbent).

Na mefedron nie ma antidotum. (Cdn.)

Roman Boryczko,

 czerwiec 2024