Mefedron = śmierć! (2)

Mefedron w medycynie jest lekiem z grupy katynonów, które są inhibitorami wychwytu zwrotnego monoamin. To organiczny związek chemiczny o wzorze C11H1SNO. Katynon obecny jest w rosnącej na terenie Afryki czuwaliczce jadalnej, popularnej ze względu na swoje właściwości stymulujące m.in. w Jemenie. Na świecie zarejestrowano już ponad 70 odmian kationów. Z tej grupy jedynie mefedron i metylon posiadają substrat białka transportowego, który wpływa na uwalnianie neuroprzekaźników. Ta właściwość determinuje narkotyczne działanie mefedronu: psychostymulujące, przeciwdepresyjne i halucynacyjne. Najczęściej mefedron jest sprzedawany jako siarczan lub chlorowodorek. Uznawany jest za psychoaktywny narkotyk o działaniu zbliżonym do ecstasy, amfetaminy oraz kokainy. Na rynek wprowadzony przez producentów dopalaczy, traktowany był jako łagodny narkotyk, jednak w coraz większej ilości krajów jest obecnie nielegalny. W Polsce jego delegalizacja miała miejsce w 2010 roku, jednak wciąż łatwo dostać go w klubach. Strukturalnie głównym prekursorem mefedronu 4 jest metylopropiofenon, który swoim wyglądem przypomina substancję z rodziny fenetyloamin, charakteryzującą się ketofunkcjonalnym składnikiem węgla beta. Sugeruje to, że mefedron ma podobną budowę chemiczną do metamfetaminy. Mefedron (chlorowodorek) jest białym, rozpuszczalnym w wodzie proszkiem. Ale kolor może się różnić i zależy od czystości mefedronu – od białego do żółtego, beżowego, a nawet brązowego. Już 30-45 minut po doustnym zażyciu mefedronu rozwija się reakcja narkotyczna, która trwa od 2 do 4 godzin.

Efekt narkotyczny działa w następujący sposób: nastrój poprawia się, staje się łatwiejszy, wzrasta samoocena. Przyspieszają się procesy skojarzeniowe, zwiększa się pobudzenie motoryczne, przyspiesza się myślenie i zwiększa się koncentracja. Stopniowo u konsumenta rozwija się reakcja paranoidalna z urojeniami na temat postawy, wielkości i zdolności do przezwyciężenia wszystkiego – „syndrom Supermana”. Mowa przyspiesza, wzrasta gadatliwość, chęć zadowolenia wszystkich, „otwarcia się”, bycia lubianym, co prowadzi do naruszenia kontroli zachowania. W tym stanie pacjenci dopuszczają się czynów niekontrolowanych wobec siebie i czynów nielegalnych wobec innych. Z reguły działanie leku kończy się po 2-4 godzinach, po czym u pacjenta pojawia się osłabienie, złe samopoczucie, obniżony nastrój i pacjent zaczyna szukać kolejnej porcji leku/dopalacza. Osoba podająca sobie ów środek narażona jest na niekontrolowaną reakcję organizmu. Ze strony układu sercowo-naczyniowego: podwyższone ciśnienie krwi, przyspieszona czynność serca, aż do zatrzymania akcji serca. Przewód pokarmowy. Przy długotrwałym stosowaniu rozwijają się nudności, wymioty, niestabilne stolce, zanikowe zapalenie błony śluzowej żołądka ze stopniowym rozwojem wrzodów żołądka. W konsekwencji może rozwinąć się perforacja wrzodu żołądka z zapaleniem otrzewnej, krwawienie z przewodu pokarmowego, zakończone zgonem. Ogólne zaburzenia somatyczne. Zwiększona potliwość, silne osłabienie, złe samopoczucie. Wątroba. Toksyczne zapalenie wątroby. Nerki. Niewydolność nerek. Objawy neurologiczne. Szczękościsk mięśni żucia, niedowład i paraliż kończyn, zmniejszenie ostrości wzroku aż do całkowitej ślepoty. Podczas długotrwałego stosowania mefedronu szczególnie szybko i dotkliwie cierpią centralny układ nerwowy. W przypadku długotrwałego zatrucia toksyczna encefalopatia szybko rozwija się wraz ze zmniejszeniem pamięci, zaburzeniami myślenia, urojeniami i halucynacjami. A także: pobudzenie, stany lękowe, zaburzenia dysforyczne, ciężka depresja, zaburzenia snu, wypowiedzi paranoidalne, zaburzenia poznawcze (zmniejszona pamięć, uwaga, zwiększona zdolność do rozpraszania się), myśli samobójcze, w tym próby samobójcze. Odczucia: mefedron ma właściwość uwalniania neuroprzekaźników, co wpływa na odpowiednie działanie narkotyczne: przeciwdepresyjne, pobudzające, halucynacyjne. (Cdn.)

Roman Boryczko,

 czerwiec 2024