Kolejny atak USA na Iran byłby bezcelowym przedstawieniem kabuki

Prezydent USA, nękany historią Epsteina, który nie chce się poddać i umrzeć i pod presją krajowych jastrzębi z powodu wyraźnie słabnącej Ukrainy, rzuca serię gróźb geopolitycznych na wszystkie strony: po pierwsze i przede wszystkim pod adresem Rosji; a po drugie pod adresem Iranu:

Iran jest tak wredny, tak wredne są jego oświadczenia. Dostał cios. Nie możemy pozwolić im na posiadanie broni jądrowej. Nadal mówią o wzbogacaniu uranu. Kto tak mówi? To takie głupie. Nie pozwolimy na to.

Eskalacja z Rosją jest ewidentnie możliwa (w takiej czy innej formie), ale Trump groził również atakiem na irańskie obiekty nuklearne – ponownie. Gdyby to zrobił, byłaby to „polityka gestów”, całkowicie oderwana od realiów obecnej sytuacji Iranu.

Kolejny atak zostałby przedstawiony jako cofnięcie – lub ostateczne zatrzymanie – zdolności Iranu do zbudowania broni jądrowej.

A to byłoby kłamstwo.

Theodore Postol, emerytowany profesor nauk ścisłych, technologii i bezpieczeństwa międzynarodowego na MIT, uważany za czołowego amerykańskiego eksperta w dziedzinie broni jądrowej i systemów jej przenoszenia, przedstawia jednak kilka sprzecznych z intuicją argumentów technicznych, które w ujęciu politycznym (co jest celem niniejszego artykułu) jednoznacznie wskazują, że kolejny atak na trzy obiekty nuklearne, zaatakowane przez USA 22. czerwca, byłby bezcelowy.

Byłby bezcelowy w świetle rzekomego celu Trumpa – jednak atak i tak może się odbyć, choć jako element teatru działań, mający na celu realizację innych, odmiennych celów, takich jak próba „zmiany reżimu” i wspieranie hegemonicznych ambicji Izraela w regionie.

Mówiąc wprost, profesor Postol przekonująco argumentuje, iż Iran nie musi odbudowywać swojego poprzedniego programu nuklearnego, aby zbudować bombę. Ta era się skończyła. Zarówno Stany Zjednoczone, jak i Izrael uważają – i słusznie – jak twierdzi Postol, że większość irańskich zapasów wysoko wzbogaconego uranu (HEU) przetrwała atak i jest dostępna:

Tunele w Isfahanie są głębokie – tak głębokie, iż Stany Zjednoczone nawet nie próbowały ich zawalić za pomocą bomb bunkrowych. Zakładając, że materiał nie został przeniesiony, leży on teraz nietknięty w nienaruszonych tunelach. Iran odblokował wejście do jednego z tuneli w Isfahanie w ciągu tygodnia od ataku.

Krótko mówiąc, atak USA nie opóźnił irańskiego programu o lata. Jest wysoce prawdopodobne, iż większość irańskiego HEU przetrwała ataki, szacuje Postol.

MAEA twierdzi, że w momencie ataku Iran posiadał 408 kg HEU o zawartości 60%. Prawdopodobnie został on usunięty przez Iran przed atakiem Trumpa, który, jak powiedział Postol, można było łatwo przewieźć na pace pickupa („a nawet wózka, ciągniętego przez osła!”). Chodzi jednak o to, iż nikt nie wie, gdzie ten HEU się znajduje. I niemal na pewno jest dostępny.

Kluczowym argumentem profesora Postoła (– unika on wyciągania implikacji politycznych –) jest paradoks, że im wyższy stopień wzbogacenia uranu, tym łatwiejsze staje się dalsze wzbogacanie. W rezultacie Iran mógłby zadowolić się znacznie mniejszym zakładem wirówek – tak, znacznie, znacznie mniejszym niż zakłady przemysłowe w Fordo lub Natanz (które zostały zaprojektowane tak, aby pomieścić odpowiednio tysiące i dziesiątki tysięcy wirówek).

Postoł opracował zarys techniczny kaskady 174 wirówek, która wymagałaby zaledwie 4 do 5 tygodni, aby Iran uzyskał wystarczającą ilość uranu do produkcji broni (w postaci wzbogaconego heksafluorku) na jedną bombę. W 2023 roku Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej (MAEA) znalazła cząstki uranu, wzbogacone do 83,7% (do produkcji broni). Prawdopodobnie było to ćwiczenie eksperymentalne, mające na celu udowodnienie sobie, iż mogą to zrobić, kiedy i jak chcą, sugeruje profesor Postoł. (Cdn.)

Alastair Crooke,

Tłum. Andrzej Filus

Za: Ron Paul Institute

Alastair Crooke jest byłym brytyjskim dyplomatą, założycielem i dyrektorem Forum Konfliktów z siedzibą w Bejrucie.