Upadające imperium: RIP Royal Navy (2)

„Narodowy wstyd”

W marcu 2021 r. opublikowano długo oczekiwany raport Global Britain in a Competitive Age – „kompleksowe sformułowanie” londyńskiej „polityki bezpieczeństwa narodowego i polityki międzynarodowej”, którego celem było „[kształtowanie] otwartego porządku międzynarodowego przyszłości”. Dwa lotniskowce zajmowały ważne miejsce w jego treści. Jeden z fragmentów odnosił się do tego, że HMS Queen Elizabeth wkrótce doprowadzi do „najbardziej ambitnych działań w globalnych planach Wielkiej Brytanii od dwóch dekad, odwiedzając Morze Śródziemne, Bliski Wschód i Indo-Pacyfik”:

„Okręt zademonstruje naszą interoperacyjność z sojusznikami i partnerami – w szczególności z USA – oraz naszą zdolność do projekcji najnowocześniejszej siły militarnej na rzecz NATO i międzynarodowego bezpieczeństwa morskiego. Jego rozmieszczenie pomoże również rządowi pogłębić nasze powiązania dyplomatyczne i dobrobytu z sojusznikami i partnerami na całym świecie”.

Takie przechwałki bezpośrednio nawiązywały do śmiałych sformułowań przeglądu strategicznej obrony z lipca 1998 r., zainicjowanej rok wcześniej przez ówczesnego premiera Tony Blaira. Jego pomysły zapoczątkowały dążenie Londynu do pozyskania wiodących na świecie lotniskowców, co zakończyło się powstaniem HMS Queen Elizabeth i HMS Prince of Wales. Wyraźnym celem Wielkiej Brytanii, bezpośrednio zainspirowanym zależnością Imperium USA od lotniskowców w celu agresywnego prezentowania swoich interesów dyplomatycznych, ekonomicznych, wojskowych i politycznych za granicą, było odzyskanie przez Londyn roli światowego policjanta i odważne zaznaczenie tej pozycji za granicą:

„W świecie po zimnej wojnie musimy być przygotowani na zmierzenie się z kryzysem poza krajem – nie pozwalając, aby kryzys przyszedł do nas. Dlatego planujemy kupić dwa nowe, większe lotniskowce, aby elastyczniej projektować siłę na całym świecie… Da nam to w pełni niezależną zdolność do rozmieszczania potężnych sił bojowych w potencjalnych punktach zapalnych, bez czekania na umowy bazowe na terytorium innych krajów. Będziemy… gotowi, by na wodach międzynarodowych najskuteczniej wspierać dyplomację groźbą użycia siły”.

Marzenia Blaira zdawały się w końcu spełniać w maju 2021 r., kiedy HMS Queen Elizabeth wyruszył w wielką podróż po oceanach świata, eskortowany przez ogromną grupę uderzeniową Royal Navy. Przez następne sześć miesięcy okręt brał udział w wielu szeroko rozreklamowanych imprezach NATO i cumował w dziesiątkach krajów. Relacje prasowe były powszechnie pochlebne. Jednak w listopadzie, gdy wycieczka zbliżała się do końca, myśliwiec F-35, który wystartował z pokładu lotniskowca, najzwyczajniej się rozbił.

Liczne problemy samolotów F-35 były już wówczas dobrze znane. Samolot, jaki kosztował amerykańskich podatników blisko 2 biliony dolarów, wszedł do czynnej służby w 2006 roku, gdy był jeszcze w fazie rozwoju. Szybko zyskał reputację niebezpiecznego, zawodnego samolotu. W 2015 roku raport Pentagonu potwierdził poważne problemy konstrukcyjne, ograniczoną żywotność i niską zdolność do lotu. Dwa lata później Departament Obrony po cichu przyznał, że Biuro Programu Wspólnego USA potajemnie kryło incydenty awarii samolotów F-35 poprzez manipulacje, aby samolot wydawał się bezpieczny do lotu.

Mimo to HMS Queen Elizabeth i HMS Prince of Wales zostały specjalnie zaprojektowane do transportu samolotów F-35, z wykluczeniem wszystkich innych myśliwców. Jednak Wielka Brytania przez cały czas zmagała się ze znalezieniem użytecznych samolotów F-35, co doprowadziło do absurdalnej sytuacji, w której dwa lotniskowce niemal zawsze patrolują morza z niewielką liczbą myśliwców na pokładzie, jeśli w ogóle tam są, co unieważnia cały ich raison d’etre. W listopadzie 2023 r. Daily Telegraph nazwał te regularne „bezodrzutowe” wyprawy „narodowym wstydem”. (Cdn.)

Kit Klarenberg

Tłum. Andrzej Filus

 Fot.: Początki budowy HMS Queen Elizabeth

Od redakcji: Poglądy Autora nie zawsze odzwierciedlają poglądy ekipy SięMyśli.

Za: Global Delinquents