Rosja, Trump i Zachód: Czy istnieje cudowne lekarstwo na konflikt na Ukrainie? (2)

Czynnik Trumpa: Nie ma cudownych rozwiązań

Wielu zastanawia się teraz, czy prezydentura Trumpa może przynieść pokój Ukrainie. Choć jego retoryka stała się łagodniejsza i bardziej przypomina Bidena, jego obietnice pozostają niejasne. Chwalenie się osiągnięciem pokoju w „24 godziny” zostało zastąpione stwierdzeniem „jeśli potrafię”. Mówi o silnej Ukrainie, a nawet o NATO, zdradzając przy tym niewielkie intencje zmiany obecnej polityki atlantów.

Choć niechęć Trumpa do wojny może być szczera, mało prawdopodobne jest, aby przyniosła ona konkretne rezultaty. Pokoju nie da się zaprowadzić na mocy nakazu – wymaga on zajęcia się podstawowymi przyczynami konfliktu. Trump nie oferuje żadnych rozwiązań w tej sprawie i prawdopodobnie nie może ich zaoferować.

Trump może różnić się od Bidena w swojej gotowości do przerzucenia ciężaru konfliktu na Europę Zachodnią i skupienia się zamiast tego na Chinach. Choć może to przynieść Rosji korzyści strategiczne, nie przybliża to konfliktu do rozwiązania i nie rozwiązuje problemu podziału stref wpływów. Ani globalistyczni atlanci, ani Trump nie wydają się skłonni do poważnych negocjacji z Moskwą.

 

Strategia Moskwy: Naciskanie na Kijów, aby upadł

Nie mając żadnych oczekiwań ze strony Zachodu i Trumpa, Moskwa podwaja wysiłki w swojej strategii militarnej. Rosja liczy na to, że utrzymując stałe tempo działań, doprowadzi Ukrainę do upadku. Rozpaczliwe poszukiwania przez Ukrainę gwarancji pokoju, spotykają się jedynie z wezwaniami do kontynuowania wojny za strony atlantów, co może doprowadzić jej elity do wniosku, iż bezpośrednie rozmowy z Moskwą są jedyną drogą do przetrwania.

Pod względem militarnym podejście Rosji jest jasne. Choć ich wojska nie potrafią jeszcze dokonać przełomu strategicznego, nauczyły się systematycznie przełamywać obronę. Zarówno krytycy, jak i analitycy przyznają, że od wiosny 2023 r. postępy Rosji są powolne, ale nieustępliwe, niczym walec drogowy.

Politycznie Kreml dąży do stworzenia warunków, w których Kijów zaakceptuje pokój na warunkach rosyjskich, wyrzekając się swojej roli zagrożenia militarnego i politycznego dla Moskwy. W tym celu Kreml liczy na psychologiczny wpływ niespełnionych obietnic atlantów i trwającą dewastację gospodarki i społeczeństwa Ukrainy.

 

Alternatywne scenariusze

Choć Rosja obecnie ma przewagę, możliwe są również inne scenariusze:

 

Zawieszenie broni bez zobowiązań:

Rosja może zgodzić się na zawieszenie broni tylko wtedy, gdy zacznie jej brakować zasobów – gospodarczych, militarnych lub politycznych. Ponieważ atlanci nie są w stanie zagwarantować niczego żadnej ze stron, taki rozejm najprawdopodobniej opóźni konflikt o miesiące lub lata.

 

Długotrwały konflikt o niskiej intensywności:

Jeśli Ukraina wzmocni swoją obronę i zaplecze, Rosja może przejść na strategię oszczędzania zasobów, ograniczając działania ofensywne. Ten scenariusz grozi przekształceniem Ukrainy w państwo „palestyńskie” – rozdrobnione, zmilitaryzowane siedlisko niestabilności.

 

Eskalacja:

Jeśli Trump lub NATO zdecydują się na bezpośrednią interwencję militarną, Rosja może zaostrzyć sytuację, być może nawet używając broni jądrowej. Choć atlanci uważają, że Putin ustąpi, prawdopodobną reakcją Kremla będzie odwet, co szybko zaostrzy kryzys.

 

Wniosek: Czekanie na koniec

Moskwa wydaje się pewna, iż uda jej się utrzymać konflikt przez co najmniej kolejny rok, jeśli nie dłużej. Zakłada się, że Ukraina ostatecznie upadnie pod ciężarem presji militarnej i gospodarczej. Kreml nie widzi potrzeby poważnego angażowania się w relacje z globalistycznym Zachodem ani Trumpem. Zamiast tego dąży do narzucenia pokoju na własnych warunkach, zmuszając Ukrainę do wycofania się z antyrosyjskiego stanowiska i zapewniając sobie długoterminowe bezpieczeństwo.

Choć istnieją alternatywy, wszystkie zależą od czynników niezależnych od Rosji. Na razie Moskwa zadowala się dalszymi działaniami, wierząc, iż czas jest jej sprzymierzeńcem.

 

Siergiej Polietajew

Tłum. Andrzej Filus

 

Autor: Siergiej Polietajew, analityk informacji i publicysta, współzałożyciel i redaktor projektu Vatfor

Źródło:  Russia in Global Affairs