Niemcy są naiwnym pionkiem USA, który nie ma siły, by odwrócić bieg wydarzeń (4)

3. lipca 1941 roku, niecałe dwa tygodnie po rozpoczęciu Barbarossy, wielkiej niemieckiej ofensywy przeciwko Rosji, Halder poinformował, że Rosja prawdopodobnie zostanie pokonana w ciągu dwóch tygodni, tylko po to, aby nieco ponad miesiąc później, 11. sierpnia, poinformować, że „kolos” Rosja został niedoceniony. Latem 1941 roku marzenie o szybkim zwycięstwie już się skończyło, a trudności, przed którymi ostrzegali logistycy, już się pojawiły. W październiku Niemcy ponownie byli pewni zwycięstwa przed ofensywą Tajfun – ostatecznym natarciem na Moskwę – i ogłosili klęskę Związku Radzieckiego. Sprawy potoczyły się inaczej. Tylko kilka patroli motocyklowych dotarło do Chimek, przedmieść Moskwy, które obecnie leżą przy obwodnicy MKAD, dobre 20 kilometrów od Kremla.

Postawiono tam pomnik „Pomnik Obrońców Moskwy”. Czy pomnik będzie przestrogą?

Moskwa nie tylko przetrwała, Rosjanie po raz pierwszy przeszli do ofensywy. 8. grudnia 1941 r. Adolf Hitler wydał dyrektywę nr 39 i ofensywa została zatrzymana.

Kiedy Wilhelm Keitel, szef Naczelnego Dowództwa Wehrmachtu, został zapytany przez radzieckiego prokuratora, majora Iona Timofiejewicza Nikitczenko, podczas pierwszego procesu zbrodniarzy wojennych w Norymberdze, kiedy Niemiec doszedł do wniosku, że wojna z Rosją została przegrana, Keitel odpowiedział jednym słowem: „Moskwa”.

Kontynuowanie wojny pomimo militarnej porażki. Strategia Niemiec: walczyć do końca

Po porażce pod Moskwą niemiecki Wehrmacht był tak osłabiony, iż nawet w opinii niemieckich generałów, zwycięstwo nad Związkiem Radzieckim nie było już możliwe. Mimo to wojna trwała przez prawie kolejne trzy i pół roku. W podręcznikach historii klęska Wehrmachtu jest powiązana z późniejszymi przegranymi bitwami: Stalingrad (1942), Kursk (1943), Bagration (1944), a nawet Berlin (1945). Większość strat poniosły obie strony po 1941 r., ale fakt, że Wehrmachtowi udało się nadal wyrządzać szkody przez prawie trzy i pół roku, pomimo strategicznej porażki pod Moskwą, należy to właśnie mieć na uwadze przy ocenie wojen w Korei, Wietnamie, Afganistanie, Iraku, a ostatecznie na Ukrainie i w Strefie Gazy. Konflikty te były i są nadal prowadzone pomimo świadomości agresora, iż zwycięstwo militarne było i jest niemożliwe. Dlaczego?

Istnieje prawdopodobnie kilka powodów, dla których Niemcy nie odwołali operacji w Rosji w 1941 roku. Po pierwsze, naziści zadeklarowali, że ich celem jest eksterminacja Sowietów, których uważali za podludzi. Odnieśli w tym spory sukces, ponieważ udało im się zabić około 15 milionów cywilów. Po drugie, zawieszenie broni ze Stalinem byłoby trudne, ponieważ ucierpiałaby reputacja wojskowa Wehrmachtu, ludobójstwo ludności stałoby się znane na całym świecie, a po zawieszeniu broni wzmocniona Rosja stanęłaby na granicach Rzeszy Niemieckiej. Było zatem wiele powodów, dla których naziści nie szukali pokoju ze Stalinem. Ważne jest w tym przypadku, aby wychwycić, iż Niemcy nie tylko nie uzyskali żadnej korzyści z tej strategii, ale spowodowali swój upadek.

Strategia USA: przegrać militarnie – wygrać strategicznie

Amerykanie również nadal walczą w przegranych wojnach, ale osiągają cele strategiczne, które przynoszą korzyści ich strategii geopolitycznej.

Od II wojny światowej zaobserwowano, że Stany Zjednoczone również od dawna prowadzą konflikty zbrojne, pomimo regularnych porażek militarnych. Robią to jednak, utrzymując własne straty na bardzo niskim poziomie, ponieważ ich systemy uzbrojenia były do niedawna znacznie lepsze od ich słabszych przeciwników, mieli przewagę powietrzną i regularnie wysyłali strony trzecie na wojnę jako swoich pełnomocników.

Powody tej strategii są wielowarstwowe: po pierwsze, wojna jest ogromnym interesem dla Stanów Zjednoczonych – a raczej dla kompleksu militarno-przemysłowego. Po drugie, głównym celem tych wojen jest osłabienie strategicznych przeciwników; można to osiągnąć nawet, jeśli ostatecznie ktoś zostanie pokonany militarnie.

Ponieważ jestem teraz w Iranie i studiuję jego historię, wojna irańsko-iracka jest doskonałym przykładem tej strategii, w której USA udało się to zrobić, nie angażując się nawet militarnie; w tym wypadku Irak był użyty jako pełnomocnik. Wojna trwała osiem lat. Chociaż Irańczycy ostatecznie zwyciężyli militarnie, zostali całkowicie ogołoceni finansowo, militarnie i wykrwawieni. W tym konflikcie zginęło wielu dobrze wykształconych mężczyzn, których zabrakło przy odbudowie. Amerykanom udało się sprawić, że powstanie niezależnego od USA Iranu po szachu było niemożliwe w dłuższej perspektywie i do dziś – cel został osiągnięty. (Cdn.)

Peter Hanseler

Tłum. Andrzej Filus