Iran – USA: Nadciąga ulewa

SZANGHAJ – Określenie „kontrowersyjne” to zdecydowanie za mało. Przez krótką chwilę wydawało się, że Katar – po bezpośrednim spotkaniu Trumpa z premierem Mohammadem al-Thanim w Washingtonie – znalazł realne rozwiązanie dla Iranu i USA. Emir Kataru lobbował na rzecz tego pomysłu, a rząd w Tehranie przez pewien czas wyrażał dla niego poparcie.
Jednak – co było do przewidzenia – wszystko legło w gruzach, gdyż cały ten manewr był od początku nierealistyczny.

To Mohsen Rezaee, sekretarz Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego (NRBN) i osobisty przedstawiciel przywódcy Alego Chameneiego, ostatecznie przedstawił stanowisko Republiki Islamskiej, formułując siedem warunków wznowienia negocjacji.

Rezaee podkreślił: „Zwróciliśmy się do Amerykanów o jasną i jednoznaczną odpowiedź na nasze warunki, jednak (…) ich odpowiedź jest zwodnicza”.

Co więcej: „Wszelkie twierdzenia USA, dotyczące kontynuacji negocjacji z Iranem czy organizacji spotkania w Katarze są kłamstwem. Mają one na celu jedynie złagodzenie presji gospodarczej i obniżenie cen ropy. Dotyczy to również rzekomego spotkania z wiceprezydentem USA – jest to całkowicie nieprawdziwe i bezpodstawne”.

A na koniec kluczowe stwierdzenie: „Cieśnina Ormuz nie zostanie ponownie otwarta, dopóki siedem warunków Iranu nie zostanie spełnionych”.

Oto siedem warunków, postawionych przez Iran:

Zakończenie działań wojennych na wszystkich frontach, obejmujących tzw. Oś Oporu – co dotyczy również Libanu.

Całkowite zniesienie amerykańskiej blokady morskiej.

Uwolnienie zamrożonych irańskich aktywów – kwoty znacznie wyższe niż te, o których wspominano (6, 8, 12, a nawet 24 miliardy dolarów).

Zniesienie sankcji, nałożonych na Iran po podpisaniu przez Trumpa i Pezeszkiana porozumienia (MoU) w Islamabadzie – dokumentu, który od początku był skazany na niepowodzenie.

Wycofanie wszystkich sił amerykańskich z obszarów Azji Zachodniej, otaczających Iran.

Wyłączenie wszelkiej sprzedaży irańskiej ropy spod reżimu sankcji.

Uznanie korytarza morskiego, w sprawie którego Iran i Oman już wcześniej osiągnęły porozumienie.

Tuż po katarskim „wtręcie” – który nijak miał się do reszty dyskusji – stało się jaśniejsze, na czym – przynajmniej w krótkim okresie – zamierza skupić się administracja Trumpa. Podczas spotkania ministrów spraw zagranicznych państw G7 we Francji sekretarz stanu, Rubio, wypowiadając się za zamkniętymi drzwiami, zdradził prawdziwe intencje Washingtonu.
Krótko mówiąc: żadnej nowej wojny z Iranem. Przynajmniej na razie. Ale też żadnego porozumienia: Rubio oraz „wytatuowany sekretarz od wiecznych wojen”, Hegseth, są zdecydowanymi przeciwnikami jakichkolwiek układów.

To prowadzi nas do taktyki, obranej przez „naczelnego socjopatę” (przynajmniej na razie): zduszenia Iranu gospodarczo. Bez żadnego widocznego końca. Oznacza to utrzymanie blokady morskiej, nałożenie szeregu sankcji oraz szczelne zamknięcie szlaków transportowych – od linii kolejowych aż po Morze Kaspijskie.

Jest tylko jeden drobny problem: Tehran – podkreślam: Tehran – nie zamierza przyjąć tego biernie. Warto przypomnieć niedawne wezwanie przywódcy, Mojtaby Chameneiego: koniec z polityką „ani wojny, ani pokoju”. (Cdn.)

Pepe Escobar, 

12. listopada

Tłum. Andrzej Filus