Iran – USA: Nadciąga ulewa (3)
Trump desperacko poszukuje sposobu na wycofanie się. Z pewnością jednak nie na warunkach Tehranu, który postawił siedem twardych żądań. Potrzebuje czegokolwiek – absolutnie czegokolwiek – co mógłby bez końca przedstawiać jako swój „sukces”. Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) nie pozwoli mu jednak tak łatwo wyjść z tej sytuacji. Jeśli chce się wycofać, musi zapłacić wysoką cenę.
Gospodarka Iranu może znajdować się w fatalnym stanie, ale nikt w otoczeniu Trumpa nie rozumie, że państwa tzw. Globalnego Południa posiadają ogromne doświadczenie w radzeniu sobie z niedoborami. Z perspektywy bezpieczeństwa narodowego Iranu kluczowe jest to, w jaki sposób IRGC wykorzystuje swoje fundusze, wiedzę technologiczną oraz powiązania społeczne, by nieustannie podtrzymywać ruch oporu.
Jedynie działania zbrojne mogą przełamać ten impas.
Obiektywnie rzecz biorąc, znaleźliśmy się w sytuacji całkowitego impasu. Ani Trump, ani Tehran nie mogą przystać na warunki drugiej strony, nie ryzykując, iż w oczach reszty świata wyjdą na przegranych.
Co więcej, sytuację dodatkowo komplikuje fakt, że obie strony uważają, iż to one wygrywają. W rzeczywistości jednak to Iran zyskuje na czasie.
Mohammad Mokhber, jeden z głównych doradców Najwyższego Przywódcy, oświadczył, iż Iran uzna każdą formę współpracy z amerykańską blokadą za akt wojny. Jego słowa mają dużą wagę – pełnił on funkcję tymczasowego prezydenta w okresie między „wypadkiem” śmigłowca Raisiego – lub, jak niektórzy sugerują, zamachem – a wyborem Pezeszkiana.
Co więcej, w irańskim społeczeństwie narasta powszechny głos, domagający się odpowiedzi militarnej na próbę „ekonomicznego uduszenia” kraju przez Trumpa.
W praktyce Tehran wystosował wobec Washingtonu ultimatum: albo ostateczne warunki zostaną ustalone na drodze dyplomatycznej, albo dojdzie do eskalacji wojny.
Na tym polega istota wezwania Najwyższego Przywódcy – „ani wojna, ani pokój” – w połączeniu z całkowitym odrzuceniem narzuconej blokady gospodarczej. Ostrzeżenie wystosowane przez Rezaee w serwisie X – spełnienie siedmiu warunków albo konsekwencje – stanowi podstawę prawną dla ewentualnego irańskiego uderzenia wyprzedzającego.
Tak właśnie kształtuje się sytuacja na politycznej szachownicy w ostatnich dniach. Na pierwszym planie znajdują się Najwyższy Przywódca, Rezaee, Bagheri-Kani oraz Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC), podczas gdy Ghalibaf i Araghchi pozostają nieco w cieniu, kursując między Dohą a Islamabadem.
Jeden z możliwych scenariuszy zakłada, że frakcje, dążące do konfrontacji zbrojnej poczekają, aż w przyszłym tygodniu w Shenzhen dojdzie do spotkania „Niebiańskiego Cesarza” z „Socjopatą numer jeden” (określenie odnoszące się do Trumpa) – a potem sytuacja może wymknąć się spod kontroli.
Konsekwencje będą dotkliwe; Rezaee wyraźnie je wyartykułował. Odpowiedź nie ograniczy się jedynie do amerykańskich baz znajdujących się w „bliskim” sąsiedztwie: „Uderzymy również we wszystkie odległe bazy amerykańskie”. Co więcej, „możemy zaatakować także niektóre wyspy, które w ocenie Amerykanów znajdują się poza zasięgiem naszych rakiet”.
Rezaee wystosował również ostrzeżenie do „wszystkich państw, na których terytorium znajdują się amerykańskie bazy wojskowe, aby nie współpracowały przy jakiejkolwiek amerykańskiej agresji zbrojnej. (…) Każde miejsce, z którego wystartują amerykańskie samoloty, uznamy za zagrożenie. Deklarujemy to już teraz, aby w przyszłości nie można było powoływać się na żaden pretekst”.
Kluczowe jest zrozumienie nastrojów, panujących obecnie w irańskim społeczeństwie. Panuje powszechne przekonanie, iż trwająca blokada – obecnie zaostrzona przez strategię „Żelaznej Bramy” – jest nie do zniesienia. Podobnie jak podejrzane operacje wywiadowcze i wojna propagandowa. Iran musi zatem opracować realną strategię militarną, aby przeciwdziałać maksymalnej presji ekonomicznej i propagandowej.
Dlatego w całym Iranie panuje powszechna zgoda co do tego, że doprowadzenie do zniesienia blokady jest wystarczającym powodem, by Iran rozpoczął wojnę prewencyjną na pełną skalę.
W końcu dowództwo Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej i tak spodziewa się ataku Syndykatu Epsteina, raczej prędzej niż później. To wyjaśnia wyraźne ostrzeżenie, iż irańska odpowiedź nie będzie miała granic geograficznych – co może obejmować Europę.
Listopad, a nie kwiecień, może okazać się najokrutniejszym miesiącem. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że spadnie ulewny deszcz.
Pepe Escobar,
12. listopada
Tłum. Andrzej Filus

