Syryjska niespodzianka (3)

Jedynym problemem jest teraz to, że USA podupadają gospodarczo – nie mają już żadnego przemysłu poza MICIMATT  (Military-Industrial-Congressional-Intelligence-Media-Academia-Think-Tank).

Jankesi tedy rozszerzyli koncepcję dominacji militarnej na front ekonomiczny – gdzie „uzbrajają” sankcje. Ponownie, prawo niezamierzonych konsekwencji – podczas gdy sankcje mogą zniszczyć kraj w krótkim okresie – jak to było w przypadku Syrii – w długim okresie mogą również przyspieszyć autonomię narodową, postęp i rozwój, jak w przypadku Chin, Rosji, Iranu, Wenezueli i innych krajów – a BRICS zapewnia obejścia.

Stąd wojna Omni Escobara – to, co Alastair Crooke nazywa „Długą Wojną” – i – co nazywam w moich specjalnych artykułach – III wojną światową – wojną Ameryki ze światem.

Hegemon jest zdesperowany

Spotkałem podróżnika ze starożytnej krainy, który powiedział:

Dwie ogromne a wydrążone kamienne nogi

Stoją na pustyni. Obok nich, na piasku,

Na wpół zatopione, leży roztrzaskane oblicze, którego grymas,

I zmarszczone usta i szyderczy uśmieszek zimnego rozkazu,

Mówią, że jego rzeźbiarz dobrze odczytał te namiętności,

Które jednak przetrwały, odciśnięte na tych martwych rzeczach,

Dłoń, która z nich szydziła i serce, które karmiło:

A na cokole widnieją te słowa:

„Moje imię jest Ozymandias, Król Królów:

Spójrzcie na moje dzieła, Wy Potężni, i rozpaczacie!”

Nic więcej nie pozostało. Wokół rozpadu

Tego kolosalnego wraku, bezgranicznego i nagiego

Samotne i równe piaski rozciągają się daleko.

  Percy Shelley, Ozymandias, wydanie z 1819 r.

Julian Macfarlane

Tłum. Andrzej Filus