„Ostoja” na jesień
Do redakcji SięMyśli dotarł kolejny numer Ostoi, noszący już numery 1-2 (21-22). Otwiera go artykuł redaktora naczelnego czasopisma, red. Ireneusza St. Bruskiego, dotyczący setnej rocznicy śmierci genialnego architekta, Antonio Gaudiego, twórcy bazyliki Sagrada Familia, wizjonerskiego kolosa, ustawionego w samym sercu katalońskiej Barcelony. Z tej okazji wieża Jezusa Chrystusa zwieńczona została monumentalnym krzyżem, pobłogosławionym (jak i sama wieża) przez papieża Leona XIV. Autor powiada – nieistotne, jaką wysokość osiągają ludzkie budowle, lecz to, ku czemu kierujemy nasze serca i wysiłek. I jest to przecież pytanie o stan dzisiejszej Polski, rozdzieranej przez koterie sprzecznych politycznie i gospodarczo interesów. Tak barcelońskiej bazylice jak Polakom potrzebna była (i jest) nie tylko wizja, ale też wspólny wysiłek. Trudny, tym niemniej konieczny.
Po nim mądry wiersz Konrada Sutarskiego Jak długo będziemy, traktujący o kulturowej tradycji Europy i coraz większej niepewności wobec braku koegzystencji, czy choćby prób zrozumienia przez przybyszów zasad, które przez ostatnie tysiąclecie kształtowały status quo kontynentu. Rok polskiej pamięci to artykuł Andrzeja Szumskiego o patronach roku, jaki dobiega właśnie końca. Wśród nich Józef Maksymilian Ossoliński, Józef Czapski, Ignacy Daszyński czy Mieczysław Fogg. Z wydarzeń – 100-lecie Polskiego Radia, także 100-lecie powstania Gdyni i 50-lecie Czerwca roku 1956.
I jeszcze raz Gaudi, którego postać przybliża red. Bruski w tekście Człowiek, który budował ku niebu. Jak stwierdza autor, swoje decyzje architektoniczne wyprowadzał geniusz z Katalonii z kalendarza świąt i liturgii, Biblii i Ewangelii. Przy okazji architektury sakralnej znalazł autor miejsce na przypomnienie Stanisława Niemczyka, polskiego twórcy sakralnego, który podobnie jak Gaudi swoje natchnienie czerpał z religii chrześcijańskiej.
O krzyżu z wieży Jezusa Chrystusa i ceremonii jego rozświetlenia opowiada Antonella Palermo, a o Reus – mieście Gaudiego pisze Janusz Smoliński.
Z posługującym tureckim katolikom księdzem Dariuszem Bialkowskim o funkcjonowaniu Kościoła nad Bosforem rozmawia red. Bruski. Swoje miejsce znajduje w numerze także przemoc wobec chrześcijan na terenie Europy i bezpośrednio z nią związana liczba przestępstw z nienawiści na terenie Polski. Już nie jako poeta, a publicysta, wraca Konrad Sutarski do problemu zagrożeń kontynentu i klęski polityki integracji kulturowej, którą przez lata prowadziły rządy Zachodu Europy. Prezentuje też węgiersko-polską antologię poezji Na Anioł Pański biją dzwony. Ma ona na celu literacką obronę tradycji Europy, jako miejsca, gdzie kulturę przez wieki określało chrześcijaństwo.
O katastrofie, która w 2006 r. dotknęła w Katowicach budynek Ogólnopolskiej Wystawy Gołębi Pocztowych (65 ofiar śmiertelnych, prawie 200 rannych i kilkaset gołębi, które już nigdy nie wzleciały w niebo) przypomina Czytelnikom Tadeusz Woźniak.
O poezji jako działaniu i poszukiwaniu przez Człowieka własnej istoty opowiada prof. Kazimierz Świegocki. Potem tragedia Rzezi Wołyńskiej, widziana oczyma bezpośredniego świadka, Heleny Bieleckiej, 80-lecie Instytutu Literackiego, opisane przez Ireneusza St. Bruskiego, rysunki i szkice Józefa Czapskiego oraz Międzynarodowy Dzień Tańca 2026 – piszą o nim Kanadyjka Crystal Pite i Henryk Konwiński.
O kpinie z powagi nauki – czy raczej tego, co naukę udaje – w wydaniu Alana Davida Sokala, matematyka i fizyka, wykładowcy w NYC i Londynie, opowiada Włodzimierz Paźniewski. Elżbieta Królikowska-Avis porusza kwestię nadania tytułu Superbohaterki 2025 dr Gizeli Jagielskiej i konsekwencji lansowanego przez środowisko GW obrazu świata o moralności, dopasowywanej do aktualnych potrzeb, mec. Aleksandra Kutyma zaś i Piotr Kubiński dziwią się Rzecznikowi Praw Dziecka. Pretekstem do jego interwencji był pomysł pszczyńskiej lodziarni Pod Dębem, by ostatniego dnia roku szkolnego nagradzać dzieci, posiadające świadectwo z czerwonym paskiem, darmową gałką lodów. Zgroza czy idiotyzm?
Jeszcze XXXI Gala Nagrody im. Witolda Hulewicza (tym razem odbyła się ona w stołecznym Muzeum Niepodległości), utrata ducha literackości piórem Witolda Gadowskiego (i trzy kolejne jego felietony), satyryczna proza Mirosława Prandoty i krótka recenzja Nagich włókien prawdy Zenona Złakowskiego, autorstwa Stefana Truszczyńskiego. Na koniec stały Kabaret Malgorzaty Todd, tragedia humanitarna w ruinach Gazy i sprzeciw wielu świadomych Polaków wobec firmowanych przez Barbarę Nowacką zmian w edukacji.
Plik PDF do pobrania tutaj:
W sam raz na jesienne wieczory bez telewizora.
Redakcja SięMyśli
