Operacja: Zabić palestyńskie dzieci! (2)

X X X

Izraelska armia znajduje się na 17 miejscu w rankingu zdolności sił militarnych świata według witryny Global Firepower (GFP), w tym z rocznym budżetem obronnym, wynoszącym 24,4 miliardy dolarów. Armia ta ma ogromne doświadczenie w walce w obszarach zabudowanych i taktyce walk w mieście. Długie dekady zmagań z arabskimi i palestyńskimi siłami zmusiły Izraelskie Siły Obrony (ang. Israel Defense Forces – IDF) do wypracowania i zweryfikowania w walce miejskiej nie tylko taktyki i strategii, ale również sprzętu i uzbrojenia. Jest wśród nich na przykład szerokie wykorzystanie bezzałogowców różnych klas, zarówno do wykrywania i atakowania sił przeciwnika, jak też bieżącego śledzenia położenia własnych sił, aby uniknąć tak zwanego friendly fire, czyli ostrzelania swoich żołnierzy przez inny odział, artylerię czy lotnictwo w wyniku błędnej identyfikacji lub braku informacji.

Wcześniej należy jednak przeprowadzić trzy istotne kroki. Pierwszym jest wymuszenie ewakuacji możliwe dużej liczby cywilów z obszaru planowanej misji. Zarówno poprzez akcje informacyjne w mediach i poprzez sieci komórkowe, w których informowani oni będą, skąd mają się ewakuować, jak też poprzez ostrzał, co może wydawać się dziwne. Izraelczycy stosują metodę tak zwanego „pukania w sufit”, czyli ostrzeliwania dachów budynków amunicją, która nie powinna zagrażać ludziom wewnątrz, ale ma oczyścić dach z ewentualnego przeciwnika i skłonić mieszkańców do ucieczki. Przyjęto też, że w walce miejskiej nie istnieje coś takiego jak „linia frontu” czy „zaplecze”. Działania prowadzone są potencjalnie na całym obszarze i wszędzie może pojawić się zagrożenie.

Kluczowa jest kontrola przestrzeni powietrznej. Z jednej strony pozwala na wsparcie ogniowe sił naziemnych w każdej wymagającej tego sytuacji, ale z drugiej zapewnia równie ważne rozpoznanie powietrzne, czyli świadomość sytuacyjną, która w walce miejskiej jest jeszcze ważniejsza niż w operacji w terenie otwartym. Piechota zmechanizowana IDF współpracuje ściśle z czołgami i ciężkimi transporterami opancerzonymi, ale również pojazdami inżynieryjnymi, opancerzonymi buldożerami czy wozami trałującymi. Aby uniknąć ognia snajperów, moździerzy i min, piechota unika ulic. Transporter może w razie potrzeby wjechać do budynku i rozładować desant bezpośrednio do środka. Piechota może przemieszczać się wewnątrz, forsując ściany, zaskakując i eliminując przeciwnika.

By jednak zejść na ziemię, najłatwiej jest zrównywać z ziemią całe kwartały ulic. Niestety – taką taktykę 9. października 1944 roku przyjął Reichsführer-SS, Heinrich Himmler, kiedy wydał rozkaz zburzenia Warszawy metodycznie i ku unicestwieniu wraz z pozostającą w niej ludnością, która się nie ewakuowała. W rezultacie Warszawa stała się najbardziej zniszczonym w czasie II wojny światowej miastem.

Według stanu na styczeń 2024 roku izraelska operacja wojskowa spowodowała uszkodzenie lub zniszczenie 70–80 proc. budynków w północnej części Strefy Gazy. Ponad 85 proc. mieszkańców Strefy Gazy, czyli około 1,9 miliona ludzi, zostało wewnętrznie przesiedlonych. Izraelska ofensywa prawdopodobnie uszkodziła lub zniszczyła ponad dwie trzecie wszystkich budynków w północnej Gazie i jedną czwartą w południowej części enklawy. Obejmuje to dziesiątki tysięcy domów, a także szkoły, szpitale, meczety i sklepy. Szefowa Agencji ONZ na Rzecz Dzieci (UNICEF), Catherine Russell poinformowała, że od początku wojny w Strefie Gazy zginęło ponad 13 000 dzieci. Takiego wskaźnika nie zaobserwowaliśmy w żadnym innym konflikcie.

Armia Izraela dokonuje ludobójstwa niewinnych, w szczególności skupiając się na zabijaniu bezbronnych, co w kulturze chrześcijańskiej jest nie do pomyślenia, jako zbrodnia wyjątkowo wstrętna, bezczelna, plugawa. Holocaust to zaplanowany, instytucjonalnie zorganizowany i systematycznie przeprowadzony przez nazistowskich satanistów, okultystów z  Niemiec i ich pomocników mord na prawie 6 milionach europejskich Żydów w latach II wojny światowej. Jednak nie tylko oni byli ofiarami reżimu Hitlera, ale stanowili jedyną grupę, którą naziści mieli zamiar zlikwidować całkowicie.

Zgodnie z rasistowską ideologią Niemcy uważali się za członków rasy wyższej – nordycko‑aryjskiej, natomiast Żydów traktowali jako „antyrasę”. Wykolejeni i pozbawieni hamulców i ludzkich uczuć hitlerowcy dokonywali zbrodni nie tylko na narodzie żydowskim, ale i na Niemcach: osobach chorych psychicznie, homoseksualistach, członkach zdelegalizowanej w Niemczech partii komunistycznej, czy na wyznawcach m. in. Kościoła Świadków Jehowy. Holocaust – to niespotykana do tej pory skala masowych mordów na narodzie żydowskim, również na dzieciach. Z Polski wywożono również dzieci, germanizując je; ten los spotkał 300 tysięcy polskich dzieci.

Czy islam dopuszcza mordowanie dzieci, wrogich tej religii? Jest rok 1383, po stłumieniu buntu ludności Timur nakazał żywcem zamurować buntowników w ścianach, tworzonych z tłuczonych cegieł i wapna. O okrucieństwie wobec jeńców świadczy metoda uśmiercania pojmanych ludzi w Chorasanie: w 1383 roku, po stłumieniu buntu ludności. Jakkolwiek okrucieństwo wobec buntowników może mieć uzasadnienie jako obliczone „na wzbudzenie terroru wśród nieposłusznej ludności podbitych regionów, na uwagę zasługuje w tym miejscu równie bezlitosne traktowanie pojmanych, niezależnie od wyznawanej przez nich religii. Standardy ówczesnych wojen zabijanie dzieci potępiało”.

Dziesiątki tysięcy kobiet i dziewczynek – nawet 80 tysięcy, choć dokładna liczba nie jest znana – zostało zgwałconych przez żołnierzy japońskich. Dochodziło do zbiorowych gwałtów lub celowego hańbienia kobiet na oczach ich rodzin. Po dokonaniu gwałtu większość kobiet była zabijana. Japończycy lubowali się także w gwałceniu i zabijaniu ciężarnych kobiet poprzez rozcinanie im brzucha – masakra Nankinu 13. grudnia 1937 zakończyła się po około sześciu-ośmiu tygodniach. (Cdn.)

Roman Boryczko,

 majówka 2024