Niemcy – kraj bez suwerenności w stanie śpiączki

To, co musiało zawieść, zawiodło i będzie nadal zawodzić, pozostając w stanie śpiączki, dopóki Republika Federalna nie stanie się państwem suwerennym – analiza podstaw

Wprowadzenie

Jeśli spojrzymy na obecną sytuację chłodnym okiem, możemy się tylko zastanawiać, jak kraj, który do 90 lat temu wyznaczał standardy kulturalne, naukowe i przemysłowe, mógł całkowicie stracić swój kompas.

Najpierw został zniszczony przez Hitlera – Niemcy na to pozwolili. Następnie Niemcy stały się wasalem – Niemcy na to pozwolili. W końcu udało im się zepchnąć dawny klejnot przemysłowy świata pod mur najbardziej niekompetentnym przywództwem, jakie można sobie wyobrazić. Nowy rząd z Merzem jako kanclerzem niczego nie zmieni, ponieważ został już kupiony i opłacony przez hegemona.

Niniejszy artykuł nie dotyczy zatem politycznego przedszkola w Berlinie, które trudno opisać słowami, ale jest próbą opisania podstawowego problemu tego wielkiego kraju i dania pożywki do przemyśleń.

Retrospekcja – powstanie RFN

„My w Niemczech nie byliśmy w pełni suwerenni od 8. maja 1945 r.” – Wolfgang Schäuble 18. listopada 2011 r. na EBC, Europejskim Kongresie Bankowym we Frankfurcie nad Menem.

Oświadczenie Wolfganga Schäuble, które zaskakuje wielu swoją jasnością i jednoznacznością, a także wasalnym statusem Niemiec w nim wyrażonym, jest poparte między innymi historią powstania wysoko cenionej Ustawy Zasadniczej. Została ona opracowana przez tzw. Rady Parlamentarne. Rady zostały powołane przez zachodnie mocarstwa okupacyjne i zwołane w Museum König w Bonn 1. września 1948 r. Oznaczało to, że członkowie nie byli w żaden sposób legitymizowani demokratycznie. Powierzono im zadanie opracowania tymczasowej konstytucji dla zachodniej części podzielonych Niemiec, która później stała się Ustawą Zasadniczą.

Proces ostatecznej secesji zachodnich stref okupacyjnych i późniejszego utworzenia częściowego państwa zachodnioniemieckiego rozpoczął się wraz z rozpoczęciem prac – których ramy zostały określone przez Londyńskie Rekomendacje zachodnich mocarstw okupacyjnych.

Ustawa zasadnicza została zatem utworzona na wyraźne polecenie zachodnich mocarstw okupacyjnych. Oprócz wymogów „rekomendacji londyńskich” wielokrotnie zwoływali oni tzw. rady parlamentarne, aby monitorować ich pracę i wprowadzać poprawki w ich interesie – łącznie 36 razy.

Ustawa Zasadnicza została podpisana 8. maja 1949 r. 23. maja 1949 r. weszła w życie dla niemieckich państw pod kontrolą zachodnich aliantów, późniejszych państw federalnych.

Niemiecka ustawa zasadnicza nie jest więc wcale niemiecka, lecz stanowi dekret, którego treść została ustalona przez mocarstwa okupacyjne. Fakt, że nawet członkowie odpowiedzialni za wdrożenie Ustawy Zasadniczej zostali również mianowani przez mocarstwa okupacyjne, jest tego dowodem. (Cdn.)

René Zittlau

Tłum. Andrzej Filus

Źródło: Voice from Russia