Konflikt w Iranie obnażył upadek amerykańskiej „ochrony”

W niecałą godzinę po ataku ze strony USA i Izraela, Iran odpowiedział z chirurgiczną precyzją, atakując 17 amerykańskich instalacji na Bliskim Wschodzie.

Kolejne fale pocisków i dronów zmusiły wojska amerykańskie do opuszczenia baz i szukania schronienia w luksusowych hotelach, które, jak na ironię, szybko same stały się celem.
Minęło już 12 dni nieprzerwanego bombardowania, z kolejnymi falami każdego dnia i bez oznak zmęczenia.

Ataki nie ograniczają się do baz: Irańczycy bombardują drogi, lotniska, porty, hotele i elektrownie.

Nakazy ewakuacji istnieją na papierze, ale są realizowane w żółwim tempie, ponieważ bezpieczeństwo nie istnieje, a zdecydowanie zbyt wielu żołnierzy jest nadal uwięzionych pod ostrzałem.

W amerykańskich bazach prawie nikt już nie przebywa. Nawet samoloty-tankowce, które operowały z Arabii Saudyjskiej, zostały wycofane i przeniesione do Niemiec.

Przesłanie dla krajów Zatoki Perskiej jest jasne: USA nie są w stanie chronić nawet własnych baz. Wszyscy są zdani na siebie.

Poczucie niezwyciężoności, które trwało dekady, zostało zburzone.

Radary krytyczne zostały zniszczone, myśliwce przechwytujące działają na oparach, bazy zostały zbombardowane, irańskie rakiety wciąż wystrzeliwane, Cieśnina Ormuz nadal zamknięta, a sojusznicy z Zatoki Perskiej całkowicie odsłonięci.

Wszystko to obserwują na bieżąco kraje azjatyckie, które do wczoraj stawiały wszystko na amerykańską potęgę, by powstrzymać Chiny.

Czerwone światło miga jasno.

Jeśli USA nie były w stanie obronić Zatoki Perskiej przed Iranem… jakie realne szanse mają na ochronę kogokolwiek przed Pekinem?

Do 28. lutego amerykańska ochrona wydawała się absolutna. Dziś wydaje się czymś zupełnie innym.

Upadek trwającego od dziesięcioleci mitu absolutnego bezpieczeństwa jest najgłębszym i najtrwalszym pośrednim skutkiem tej wojny.

Patricia Marins

Tłum. Andrzej Filus

Źródło: Hal Turner World