Gospodarka i politykaPolecane

Iran – USA: Nadciąga ulewa (2)

Co oznacza stan „ani wojny, ani pokoju”

Jednym z głównych powodów, dla których wadliwy katarski manewr zakończył się fiaskiem, jest fakt, że zarówno Pekin, jak i Moskwa doradziły Tehranowi wycofanie się z tych pozorowanych „negocjacji” – w ramach których Rezaee miał rzekomo spotkać się w przyszłym tygodniu w Dosze z J. D. Vance’em.

Oczywiście zawsze istniała możliwość, iż Trumpowi zaoferowano by jakieś wyjście z sytuacji. Istniało jednak również ryzyko kolejnego „ścięcia głowy” – czyli eliminacji Rezaee i jego zespołu przez te same siły, które odpowiadały za podobne działania w czerwcu 2025 roku.
Możliwe też, że rosyjsko-chińskie partnerstwo strategiczne postanowiło zaprosić niezdolnego do zawierania porozumień Trumpa do „ostatniej szansy” – być może podczas trójstronnego spotkania w przyszłym tygodniu w Shenzhen, przy okazji doradztwa szczytu APEC.
Jeśli do spotkania dojdzie, Putin i Xi będą mogli powiedzieć Trumpowi prosto w oczy: jeśli wrócisz do dyplomacji – na przykład poprzez wdrożenie protokołu ustaleń (MoU) – masz nasze wsparcie. Pomożemy ci również wyjść z kłopotów, które sam sobie stworzyłeś.

Warto zwrócić uwagę na to, jak przywódca, Mojtaba Chamenei, zainicjował politykę, która w praktyce oznacza pełne otwarcie na Chiny.

Jak potwierdził przewodniczący parlamentu, Ghalibaf, to sam przywódca sprawuje bezpośrednią kontrolę nad tym procesem.

Do priorytetów należą: pozyskanie wsparcia Chin w rozwiązaniu dylematu „ani wojny, ani pokoju”; zwiększenie roli Chin w kwestiach bezpieczeństwa w Azji Zachodniej; pogłębienie współpracy w ramach BRICS, Szanghajskiej Organizacji Współpracy (SOW) oraz szerzej – na całym Globalnym Południu; a także osiągnięcie konkretnych rezultatów w ramach 25-letniego strategicznego partnerstwa chińsko-irańskiego, obejmującego inwestycje, współpracę technologiczną i projekty rozwojowe.

Wszystko to zostało uruchomione zaledwie tydzień przed potencjalnym spotkaniem trójstronnym Xi–Putin–Trump w Shenzhen.

Równolegle do działań przystąpił specjalny wysłannik Chin ds. Azji Zachodniej, Zhai Jun.

Jego pierwszym przystankiem był Tehran, gdzie spotkał się osobiście z niezwykle kompetentnym, Alim Bagheri-Kanim, drugą najważniejszą osobą w Najwyższej Radzie Bezpieczeństwa Narodowego (SNSC).

Kolejnym punktem podróży jest Oman, a następnie „twardy orzech do zgryzienia” – Arabia Saudyjska. Jak dotąd brak dowodów na to, że następca tronu (MbS) jest wreszcie gotowy przyjąć ten sygnał. W ten weekend trzy amerykańskie grupy uderzeniowe lotniskowców znajdą się w Azji Zachodniej. Perspektywa ta nie zmienia jednak stanowiska Tehranu. Na najwyższych szczeblach panuje konsensus: nie ma już o czym negocjować – ani w kwestii cieśniny Ormuz, ani w żadnej innej sprawie. W końcu wszystko zostało już wynegocjowane w ramach porozumienia (MoU), które Trump następnie zerwał.

Bagheri-Kani ujął to zwięźle po spotkaniu z chińskim wysłannikiem: dość słów, wypowiedzianych czy zapisanych. Czas przejść do realizacji ustaleń, zawartych w porozumieniu.
Moskwa i Pekin doskonale zdają sobie również sprawę, że administracja Trumpa próbuje skłócić ze sobą państwa, będące odrębnymi cywilizacjami – Rosję, Iran i Chiny. Dla dodania całej sytuacji nieco komicznego wymiaru, państwa Rady Współpracy Zatoki Perskiej (GCC) – będące w istocie wasalami USA – zdecydowały (lub zostały do tego nakłonione) o utworzeniu wspólnego dowództwa wojskowego w Kuwejcie.

W jakim celu? Żeby zaatakować Iran armią, uzbrojoną w kebaby? (Cdn.)

 

Pepe Escobar,

12. listopada

Tłum. Andrzej Filus

(Visited 1 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *