<\/p>\n
W przestrzeni odczuwania – jak\u0105 jest wra\u017cliwo\u015b\u0107 – wszystko zwielokrotnia si\u0119 echem. Tu\u0142am si\u0119 w niej, przesnuwaj\u0105c siebie w bezimienn\u0105 pustk\u0119. Gubi\u0119 si\u0119 w nat\u0142oku zdeformowanych, wyolbrzymionych d\u017awi\u0119k\u00f3w, w odczuwaniu siebie i \u015bwiata. A\u017c w ko\u0144cu, og\u0142uszona, zamykam si\u0119 w sobie. Moje istnienie zacie\u015bnia si\u0119 i wi\u0119zi mnie w samotno\u015bci. Z nadmiaru czucia zapadam w niebezpieczne grz\u0119zawisko. W zbudzonych oczach samotno\u015bci o\u017cywa gor\u0105czkowy ognik niepokoju, rozb\u0142ysk nieobecno\u015bci. Wraz z nimi otwiera\u00a0 si\u0119 gro\u017ane \u201enic\u201d, rozdziera si\u0119 powietrze, p\u0119ka przestrze\u0144. Takie t\u0105pni\u0119cie \u015bwiata uchyla w nim zawrotn\u0105 przepa\u015b\u0107. Ziemia usuwa mi si\u0119 spod n\u00f3g, wyobcowuj\u0119 si\u0119 z mojego w\u0142asnego \u017cywio\u0142u. P\u0142on\u0105ce oczy wsysaj\u0105 mnie i spadam w nie na o\u015blep, z t\u0119p\u0105 si\u0142\u0105 bezw\u0142adu pogr\u0105\u017caj\u0105c si\u0119 w g\u0142\u0119boko\u015b\u0107 tego \u201enic\u201d, kt\u00f3re w nich p\u0142onie, a kt\u00f3rym jestem ja sama. Gubi\u0119 si\u0119 w odczuwaniu siebie.<\/span><\/p>\n <\/span><\/p>\n Kiedy spi\u0119trzy si\u0119 we mnie p\u0142ynno\u015b\u0107, kt\u00f3r\u0105 przelewam si\u0119 przez chwile, przepe\u0142ni mnie i zatopi, unicestwiaj\u0105c mi \u015bwiat i mnie sam\u0105, odejmuj\u0105c wszystko, co daje zgod\u0119 na istnienie; kiedy zw\u0105tpienie wzbierze we mnie tak wielkie i obezw\u0142adniaj\u0105ce, \u017ce \u015bwiat przestanie istnie\u0107, wtedy nico\u015b\u0107 obraca mi si\u0119 w bycie, okazuje si\u0119, \u017ce ona \u201ejest\u201d, lub te\u017c w owo \u201ejest\u201d prowadzi. W nieobecno\u015bci czegokolwiek trwa nieusuwalnie czyste udr\u0119czenie, anonimowe istnienie \u2013 przestrze\u0144 mojej nieobecno\u015bci (bezosobowe \u201epole si\u0142\u201d istnienia). Pozostaje ono byciem niczyim, czasownikowym, potwierdzaj\u0105cym si\u0119 w procesie unicestwiania. Docieram do niego bowiem poprzez niemo\u017cno\u015b\u0107 ukojenia, ostatecznego uciszenia, niemo\u017cliwo\u015b\u0107 zanegowania zupe\u0142nie wszystkiego.<\/span><\/p>\n Zatracam si\u0119 w odczuwaniu \u015bwiata i ludzi. W swoim zagubieniu nie mam siebie – w kt\u00f3r\u0105 mog\u0142abym si\u0119 wycofa\u0107, schroni\u0107, w kt\u00f3rej mog\u0142abym odpocz\u0105\u0107 i zasn\u0105\u0107. Wra\u017cliwo\u015b\u0107 pozbawia mnie azylu, zmuszaj\u0105c do bezustannego czuwania. Ale przecie\u017c, pozbawiona siebie, nadal istniej\u0119 i czuj\u0119 bezosobow\u0105 wieczno\u015b\u0107. Gdy pragn\u0119 ju\u017c nie by\u0107, nico\u015b\u0107 okazuje si\u0119 niemo\u017cliwa a bycie nieuchronne \u2013 nie ma z niego wyj\u015bcia. Do\u015bwiadczam tego, \u017ce nie mo\u017cna wymkn\u0105\u0107 si\u0119 \u017cyciu, \u017ce nie spos\u00f3b wyjrze\u0107 z g\u0142\u0119bi absurdu bycia, polegaj\u0105cego na niemo\u017cliwo\u015bci nie-bycia. Z\u0142o istnienia okazuje si\u0119 wtedy tkwi\u0107 w jego bezgraniczno\u015bci, czyli w niemo\u017cliwo\u015bci \u015bmierci.<\/span><\/p>\n W przestrzeni mego zagubienia (w \u015bwiecie i w innych ludziach \u2013 w zewn\u0119trzno\u015bci) jestem poza sob\u0105, pr\u00f3buj\u0105c rozpaczliwie wyrwa\u0107 si\u0119 z czuwania, wy\u0142ama\u0107 si\u0119 z bezosobowo\u015bci, uciec (w\u015bni\u0107 si\u0119) w siebie; usi\u0142uj\u0105c dokona\u0107 wy\u0142omu w czuwaniu, kt\u00f3ry wy\u0142\u0105czy\u0142by mnie z anonimowo\u015bci, wytr\u0105ci\u0142 ze stanu udr\u0119czonej (uczulonej) obserwacji. A gdy ju\u017c, ostatnim wysi\u0142kiem, wreszcie tego dokonam \u2013 gdy ju\u017c zespol\u0119 si\u0119 ze sob\u0105 i w sobie si\u0119 schowam \u2013 wst\u0119puj\u0119 ponownie w moj\u0105 samotno\u015b\u0107, w moj\u0105 odwag\u0119, w moj\u0105 wolno\u015b\u0107, wchodz\u0119 w pusty pok\u00f3j i zas\u0142aniam okna. Zamykam si\u0119 w swej to\u017csamo\u015bci.<\/span><\/p>\n I tak to, wychodz\u0105c od siebie, poprzez zagubienie si\u0119 w odczuwaniu \u015bwiata, powracam do siebie, i gubi\u0119 si\u0119 w sobie.<\/span><\/p>\n Ustanawiaj\u0105c przestrze\u0144, wra\u017cliwo\u015b\u0107 zarazem j\u0105 wch\u0142ania, niczym \u015bwiat\u0142o \u2013 kt\u00f3re, wyodr\u0119bniaj\u0105c przedmioty, spowija je w siebie, naznacza w\u0142asnym pi\u0119tnem. Moje spojrzenia potykaj\u0105 si\u0119 o mnie. Ka\u017cde poznanie, poprzez uwewn\u0119trznienie przedmiotu, jest spotkaniem ze sob\u0105. Istnienie jest przykuciem do samego siebie, uwi\u0119zieniem w swej to\u017csamo\u015bci. Wszystko rozgrywa si\u0119 wewn\u0105trz samotno\u015bci, ka\u017cde poznanie i wszelkie \u015bwiat\u0142o jedynie j\u0105 dope\u0142nia.<\/span><\/p>\n Gdy paj\u0119czyna wra\u017cliwo\u015bci omota rzeczywisto\u015b\u0107, wszystko staje si\u0119 nierealne, spowite w immanencj\u0119. Przestrze\u0144 o\u015bwietlona spojrzeniem staje si\u0119 przestrzeni\u0105 widz\u0105cych oczu.<\/span><\/p>\n \u00a0Anna Kami\u0144ska<\/strong><\/span><\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" W przestrzeni odczuwania – jak\u0105 jest wra\u017cliwo\u015b\u0107 – wszystko zwielokrotnia si\u0119 echem. Tu\u0142am si\u0119 w niej, przesnuwaj\u0105c siebie w<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"colormag_page_layout":"default_layout","footnotes":""},"categories":[143],"tags":[],"class_list":["post-6504","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-inne"],"yoast_head":"\n