1. maja dla nas, ciężko pracujących, jest dniem szczególnym

1. maja dla nas, ciężko pracujących, jest dniem szczególnym. Wielu dziś musiało pracować, zmuszonych do tego przez swoich pryncypałów wyższą koniecznością. Nic się nie zmienia. Relację pomiędzy kapitałem a ciężko pracującym ludem zaostrza relatywnie łatwa możliwość relokacji fabryk do miejsc o jeszcze tańszej sile roboczej (to daje globalizacja). Nie mamy powności jutra, a i kolejne ekipy rządowe bardziej troszczą się o jakiekolwiek daniny do pustej kasy, niż GODNOŚĆ CZŁOWIEKA!

W latach 80. XX wieku polski Kościół szeroko propagował obchodzenie 1. maja jako dnia św. Józefa (robotnika-cieśli). Dzień ten w zachodnim świecie również jest wolny, tedy niech pozostanie takim dniem odpoczynku dla niewiernych a Świętem Józefa dla pobożnych.

Po okresie socjalistycznych pochodów ku czci dobrej roboty, dzień człowieka pracy przeszkadza każdej opcji politycznej. Nawet lewica, która jest poza parlamentem, skompletowała ledwie kilka tysięcy fanów ubiegłego ustroju. Osobno szedł Piotr Ikonowicz i jego prawdziwsza twarz lewicy społecznej z RSS. Sami też dzień człowieka pracy celebrowali w Gdańsku członkowie partii Razem.

Swe niezadowolenie wyrażali rownież narodowcy (dziwne, bo są to podobno zwolennicy dyktatury, czy idei głoszonych pzez Korwina Mikke a nie demokracji bezpośredniej). Autonomiczni Nacjonaliści w emigrantach widzą zagrożenie („imigranci stanowią rezerwową armię kapitału, akceptującą niższe pensje”) zapominajac, że sami tyrają na zmywaku w UK za stawki, którymi gardzą kolorowi. Protestowali przeciwko obcemu kapitałowi – jaki na dzień dzisiejszy trzyma Polskę przy życiu po zniszczeniu własnego przemysłu – i uchodźcom, co jest tematem nośnym, acz zastępczym.

I tak doszlismy do końca. Polska – jak długa i szeroka – podzielona jak nigdy. Wyczekuje lepszych czasów, ale czy się doczeka?

Jaromir